Μπροσούρα
Για να κατεβάσετε τη μπροσούρα σε μορφή PDF κάντε κλικ στην εικόνα
Εκδηλώσεις
26/02/10: Oικονομική Κρίση & Συναίνεση
Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011
κείμενο των 300 μεταναστών απεργών πείνας, από 25 γενάρη
3:28 μ.μ. |
Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη.
Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους.
Το τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.
Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας.
Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.
Ιανουάριος 2011
Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Πανελλαδικό κάλεσμα για πορεία αλληλεγγύης στους μετανάστες στην Ηγουμενίτσα στις 29/1
Στις 10-11-2010, 5 κούρδοι πρόσφυγες επιχειρούν να κρυφτούν σε νταλίκα με προορισμό την Ιταλία, σε βενζινάδικο κοντά στην Παραμυθία, περίπου 20χιλ. από την Ηγουμενίτσα. Γίνονται αντιληπτοί από τον ιδιοκτήτη του Βενζινάδικου, που απαντά στη δυσφορία του οδηγού, ότι θα αναλάβει αυτός το θέμα. Οπλισμένος με περίστροφο επιβαίνει σε αυτοκίνητο και κατευθύνεται προς τους πρόσφυγες που ήδη είχαν αρχίσει να απομακρύνονται μιας και είχαν γίνει αντιληπτοί. Πυροβολεί εναντίον τους τουλάχιστον 8 φορές και απομακρύνεται. Από τις σφαίρες του ένοπλου φασίστα πέφτει βαριά τραυματισμένος ο ένας από τους 4 πρόσφυγες.
Ντροπή, αηδία, οργή για τη δολοφονία του Αριβάν από λιμενόμπατσο, που συνεχίζει να κάνει κανονικά τη δουλειά του, για τις επιθέσεις ου έγιναν από την αστυνομία στον αυτόπτη μάρτυρα και τις απειλές τους προς αυτόν, για τους ξυλοδαρμούς στο λιμάνι και στο τμήμα, για τα ντου στον καταυλισμό από μπάτσους και φασίστες, τους πυροβολισμούς και το κάψιμο των προσωπικών αντικειμένων, για τις σκούπες και τους ξυλοδαρμούς στη γέφυρα, για τους 18 νεκρούς κούρδους το 2008 σε νταλίκα από ασφυξία, για τους ξυλοδαρμούς μεταναστών στο λιμάνι από λιμενόμπατσους με ρόπαλα του μπέιζμπολ, για τους ΔΙΑΣ που τους κυνηγούν ακόμα και όταν ψάχνουν στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί, για τα supermarket που δεν τους επιτρέπουν την είσοδο.
Οι μετανάστες είναι τα ταξικά μας αδέρφια στον κοινωνικό-ταξικό ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο που ανοίγει το δρόμο,
…για ένα κόσμο χωρίς Κράτος, πατρίδες, σύνορα, εκμετάλλευση.
Συγκέντρωση - Πορεία: Σάββατο 29 Γενάρη, ώρα 12πμ, ΤΕΙ Ηγουμενίτσας
κατάληψη "κελί της ελευθερίας"
αναρχικοί/ες, αντιεξουσιαστές/στριες, σύντροφοι/ισσες από τη δυτική ελλάδα
Εδώ περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το περιστατικό:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1231117
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1224893
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
αντίσταση, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη
Για την επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης Μαραγκοπούλειο
Την Τρίτη 28 Δεκέμβρη, στις 7.30 το πρωί, δεκάδες μπάτσοι εισέβαλλαν και εκκένωσαν την κατάληψη Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα προσαγάγοντας 11 συντρόφους και συντρόφισσες που περιφρουρούσαν εκείνη την ώρα το χώρο, σε 9 από τους οποίους απαγγέλθηκε η κατηγορία της διατάραξης οικιακής ειρήνης. Η κατάληψη στο εγκαταλελειμμένο εδώ και είκοσι χρόνια Μαραγκοπούλειο (πρώην ΠΙΚΠΑ) πραγματοποιήθηκε πριν από 21/2 περίπου μήνες από το αναρχικό – αντιεξουσιαστικό συλλογικό εγχείρημα λόγου και δράσης το «Πέρασμα». Το κτίριο ανήκει στο Υπουργείο Υγείας, το οποίο έχει υποβάλλει εδώ και καιρό σχετική μήνυση, γεγονός που αποτέλεσε σύμφωνα με τον εισαγγελέα την αφορμή για την εκκένωση του χώρου.
Το κράτος επέλεξε να εκκενώσει το χώρο της κατάληψης, εν μέσω των διακοπών των Χριστουγέννων εκτιμώντας ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να απαλλαγεί από ένα ακόμη «ενοχλητικό» απελευθερωμένο έδαφος στο κέντρο της Πάτρας. Θεωρώντας ότι είναι η κατάλληλη συγκυρία ώστε η επιχείρηση εκκένωσης να πραγματοποιηθεί «αναίμακτα» με την ελάχιστη δυνατή αντίδραση από τη μεριά του κινήματος, αλλά και τον περιορισμό των διαστάσεων που θα μπορούσε να λάβει ευρύτερα κοινωνικά. Κι όμως όλα συνεχίζονται….
Την Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου, στις 8 το πρωί, δεκάδες σύντροφοι και συντρόφισσες ανακατέλαβαν το Μαραγκοπούλειο προβαίνοντας παράλληλα σε μαζικά μοιράσματα και αφισοκολλήσεις, κίνηση που αγκαλιάστηκε εκ νέου θερμά από τη γειτονιά. Η επιλογή της ανακατάληψης είναι η έμπρακτη επιμονή των συντρόφων/ισσών να οργανώσουν σε ένα απελευθερωμένο έδαφος την καθημερινότητα και τη συλλογική τους αντίσταση.
Aπό την «τοπική»….
Η Πάτρα έχει αποτελέσει από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 πεδίο όξυνσης των ταξικών και κοινωνικών διεργασιών, αλλά και σημείο εφαρμογής τόσο κατασταλτικών όσο και ριζικών αναδιαρθρωτικών αλλαγών, που αντανακλούν σε κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυριαρχίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Απεργιακές συγκρούσεις στα εργοστάσια την περίοδο ’89 – ’90, δολοφονία του Τεμπονέρα από κρατικό – παρακρατικό μηχανισμό κατά τη διάρκεια του μαθητικού – φοιτητικού κινήματος το ’90 – ’91. Συγκρούσεις και συλλήψεις στο Λάγκουρα ενάντια στον ΑΣΕΠ το ’98, καταστολή και συλλήψεις στις διαδηλώσεις στα πλαίσια των μαθητικών – φοιτητικών καταλήψεων του ’98 – ’99. Ενεργοποίηση του δολοφονικού κρατικού –παρακρατικού μηχανισμού, αποτελούμενου από μπράβους, φασίστες, ασφαλίτες, το Δεκέμβρη του ’08, όταν το κράτος αδυνατούσε να αντιμετωπίσει στο δρόμο τους εξεγερμένους. «Διαχείριση», με δολοφονίες και βασανιστήρια, των μεταναστευτικών ροών στο λιμάνι με αποκορύφωμα την πυρπόληση του καταυλισμού των μεταναστών τον Ιούλη του ’09.
Το τελευταίο διάστημα το κράτος επέλεξε να χτυπήσει τη διαδήλωση της 17 Νοέμβρη με χημικά, μετέφερε το κλίμα τρομολαγνείας με εισβολές και ψαξίματα σε σπίτια συντρόφων, ενώ αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να ενεργοποιήσει χρυσαυγίτες (απωθήθηκαν βίαια από συντρόφους) στην περιοχή του Aγ. Διονυσίου με αφορμή τις συμπλοκές και εθνοτικές διαμάχες μεταξύ των μεταναστών στην περιοχή.
… στη «γενική» συνθήκη
Οι αναταράξεις που επέφερε ο σεισμός του Δεκέμβρη του ’08 σε όλη την ελλαδική περιφέρεια είχαν σαν αποτέλεσμα την ριζοσπαστικοποίηση εκτεταμένων κοινωνικών κομματιών, την ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού λόγου και πρακτικών, τη δημιουργία και ενδυνάμωση δομών και σημείων ρήξης με την κανονικότητα (καταλήψεις, στέκια, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα). Είναι πλέον σαφές ότι η εξάπλωση των κοινωνικών – ταξικών αντιστάσεων στην περιφέρεια παίρνει σάρκα και οστά αποτελώντας ένα από τα βασικά ποιοτικά χαρακτηριστικά, σημείο εμπλουτισμού του αγώνα πέρα από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, οι περιοχές εκτός Αθηνών πλέον λαμβάνουν και το κομμάτι που τους αναλογεί στην «πίτα» της κατασταλτικής μεθόδευσης, ως στρατηγική επιλογή της κρατικής – καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, εν μέσω κρίσης. Η ενίσχυση του στρατού κατοχής στην περιφέρεια (μηχανοκίνητες ομάδες ΔΙΑΣ), οι διώξεις με τον τρομονόμο και για απαλλοτρίωση σε σουπερμαρκετ στη Λάρισα, τα μαθητοδικεία στην Ορεστιάδα, οι επιθέσεις των μπάτσων στις τελευταίες πορείες της 17 Νοέμβρη και 6 Δεκέμβρη σε αρκετές πόλεις, ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός συλλήψεων και διώξεων είναι μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η επιχείρηση εκκένωσης της κατάληψης μόνο σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να ιδωθεί και να ερμηνευθεί.
Kατάληψη για πάντα, εξέγερση παντού
Η περίοδος της συστημικής κρίσης που διανύουμε χαρακτηρίζεται από τη συνολική απόπειρα μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων, την επίθεση της κρατικής – καπιταλιστικής μηχανής σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Η μόνη υπόσχεση από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών είναι αυτή της περαιτέρω υποτίμησης και λεηλασίας των ζωών μας, της γενικευμένης υποταγής, της οικονομικής, πνευματικής και ηθικής εξαθλίωσης. Η διάχυση του φόβου στο κοινωνικό σώμα και η καταστολή αποτελούν τον κύριο (αν όχι το μόνο) τρόπο για την πραγμάτωση αυτών των επιλογών. Άλλωστε η απαξίωση του πολιτικού συστήματος και η σαπίλα των θεσμών έχουν ήδη αναδυθεί. Εστίες αντίστασης γεννιούνται ή ενδυναμώνονται στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, στο δρόμο, αποτελώντας την απαρχή μιας διαδικασίας αγώνα που απαιτεί υπομονή, επιμονή και σταθερή επικοινωνία με τις κοινωνικές διεργασίες που ψάχνει να βρει απαντήσεις και μονοπάτια για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.
Επιλέγουμε την κατάληψη ως ένα από τα μέσα για την οργάνωση της καθημερινότητας και του αγώνα έξω από εμπορευματικές και εξουσιαστικές σχέσεις, επιτιθέμενοι στην ατομική ιδιοκτησία, την παραίτηση, την ανάθεση και τη διαμεσολάβηση, προτάσσοντας την αυτοοργάνωση, τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. Οι καταλήψεις αποτελούν από τη μία εστίες αντίστασης, ανάχωμα στην επέλαση της κρατικής – καπιταλιστικής βαρβαρότητας, από την άλλη ψήγμα αντιπρότασης για την οικοδόμηση μιας απελευθερωμένης κοινωνίας.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην κατάληψη Μαραγκοπούλειο ως ένα από τα πολυάριθμα τμήματα του δικτύου στεκιών, καταλήψεων, συλλογικοτήτων και αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων που διαρκώς διευρύνεται και απλώνεται από τις γειτονιές στο κέντρο, από τη μητρόπολη στη περιφέρεια, προωθώντας τη ρήξη και την ανατροπή της υπάρχουσας εκμεταλλευτικής και καταπιεστικής συνθήκης. Που τοποθετείται στον ορίζοντα της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, για το γκρέμισμα αυτού του κόσμου μέχρι την αταξική κοινωνία.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΕΙΟ
10,100 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά
Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2010
Όχι, ρε κουφάλες! Δεν τελείωσε τίποτα!
Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στην απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 2010, σε 2000 αντίτυπα.
Όχι, ρε κουφάλες!
Δεν τελείωσε τίποτα!
Τσαρλατάνοι, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, δημοσιογράφοι, χειρομάντες και επιστήμονες ζητωκραυγάζουν Υπεύθυνα πως «δεν υπάρχει εναλλακτική» λύση. Μονόδρομος. «Eδώ όπου φθάσαμε, οι “βάρβαροι” του ΔΝΤ δεν είναι “μια κάποια λύσις” είναι η μόνη που υπάρχει στον ορίζοντα», επομένως ή θα «αλλάξουμε» ή θα «βουλιάξουμε». Έτσι «το πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι αν θα πάμε πίσω σε όσα μας οδήγησαν εδώ ή αν θα δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική, καλύτερη, δικαιότερη και βιώσιμη, αφήνοντας πίσω τα σφάλματα της περιόδου της μεταπολίτευσης». Και επειδή «οι δεισιδαιμονίες της μεταπολίτευσης ζουν, βασιλεύουν και καθοδηγούν» πρέπει πάνω και πρώτα απ’ όλα να υιοθετήσουμε «μια άλλη κουλτούρα», συμφιλίωσης και εθνικής ενότητας. «Για το κοινό μας όφελος» ενημερωνόμαστε ότι δεν πρέπει να «μαχόμαστε εναντίον του Γιατρού» μας.
Για να τεκμηριώσει η κάστα των Ειδικών τη θέση του Μονόδρομου, της Μιας και Μοναδικής λύσης, με ένα στόμα και μια λαλιά διατυμπανίζει: στο δημοσιονομικό έλλειμμα η «λογική» αιτία είναι το υπερσπάταλο και υπερτροφικό κράτος (χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στα ελλιπή έσοδα λόγω της φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου), στο έλλειμμα ανάπτυξης η «λογική» αιτία είναι το ακατάλληλο επενδυτικό κλίμα και ο υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός (αυτός ο οποίος πριμοδοτούσε εδώ και 60 χρόνια τις ιδιωτικές επενδύσεις), στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας η «λογική» αιτία είναι η άκαμπτη αγορά εργασίας (έχοντας τα χαμηλότερα μεροκάματα της ευρωπαϊκής ένωσης), στο αυξημένο εμπορικό έλλειμμα η «λογική» αιτία είναι ο υπερκαταναλωτισμός των νοικοκυριών (και όχι οι εγγενείς δομικές αντιφάσεις των υπερεθνικών οικονομικών σχηματισμών που συμμετέχει η Ελλάδα), στο έλλειμμα πολιτικής αντιπροσώπευσης η «λογική» αιτία είναι το αναξιοκρατικό – κομματικό – πελατειακό κράτος ως αποτέλεσμα της μεταπολίτευσης (ξεχνώντας ότι έτσι εξασφαλιζόταν η κοινωνική συναίνεση και η κοινωνική ειρήνη).
Η Αλήθεια των Ειδικών με αυτό τον τρόπο καθορίζει τόσο το περιεχόμενο όσο και τα όρια ανάγνωσης της πραγματικότητας. Και θέτοντας το ερώτημα «Τί να κάνουμε;» ουσιαστικά ανοίγει ένα διάλογο κουφών…Διάλογο κουφών επειδή κινείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αλήθειας, αναζητώντας Υπεύθυνες Πρακτικές λύσεις, χωρίς να αφήνει το οποιοδήποτε περιθώριο σκέψης και έκφρασης κάποιας εναλλακτικής/ανατρεπτικής πρότασης. «Πρακτικές προτάσεις ζητάμε, ρεαλιστικές, για την αντιμετώπιση της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας». Οτιδήποτε διαφορετικό είναι μη-ρεαλιστικό και συνεπώς ανάξιο λόγου.
Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ως προϊόν της φύσης, ως κάτι το αναπόφευκτο και όχι ως αποτέλεσμα της ιστορίας που μπορεί να ανατραπεί. Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής παράγει και αναπαράγει, ως «φυσικές» σχέσεις και «φυσικούς» νόμους. Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει υπό το ένδυμα της επιστημονικής «ουδετερότητας», το συγκεκριμένο ταξικό συμφέρον των καπιταλιστών ως κοινό, ως εθνικό.
Αν δεν τολμάμε…δεν είναι επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα.
Τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε…
Ωστόσο οι διαρκείς επικλήσεις για εθνική ενότητα και εθνική συμφιλίωση δεν μπορούν να συνεχίζουν να συσκοτίζουν τις ταξικές διαιρέσεις και τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς που υπάρχουν και οξύνονται. Οι κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις είναι σύμφυτες με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αποτέλεσμα του διαρκούς ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Στην προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου από την κρίση το κεφάλαιο επιτάσσει την αύξηση της υπεραξίας και της υπερ-εργασίας, προκειμένου να επανακτήσει το τη δυνατότητα συσσώρευσης και επέκτασής του, κάνοντας ξεκάθαρο ότι: έχουμε Πόλεμο.
Ας τελειώνουμε λοιπόν!
Με τα κοπρόσκυλα, τους εργατοπατέρες που δηλώνουν πως «δεν υπάρχουν ορατές πολιτικές εναλλακτικές λύσεις» και άρα «δεν χρειάζονται απεργίες γιατί το μνημόνιο είναι τετελεσμένο γεγονός».
Με τα αφεντικά που εντείνουν το μέτωπο του πολέμου που βρίσκεται εδώ και καιρό σε εξέλιξη.
Με τους τσαρλατάνους, τους πολιτικούς, τους σαλτιμπάγκους, τους δημοσιογράφους, τους χειρομάντες και τους επιστήμονες.
Με όλους όσοι πασχίζουν τεχνουργώντας το κοινό-εθνικό συμφέρον να επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας».
Ας τους υπενθυμίσουμε…
Όχι ρε κουφάλες! Δεν τελείωσε τίποτα! Ούτε η μεταπολίτευση τελείωσε… Ούτε ο εμφύλιος τελείωσε… Ούτε εμείς τελειώσαμε! Όλα τώρα αρχίζουν!
Τρίτη 14 Δεκεμβρίου 2010
Παρέμβαση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς
Την Παρασκευή 10/12, μεταξύ 12.30 – 2.30 μμ, στο πλαίσιο της μέρας συντονισμένων δράσεων στα ΜΜΜ, πραγματοποιήθηκε από 25 περίπου συντρόφους/ισσες μαζικό μοίρασμα κειμένων σε οδηγούς και επιβάτες στα ελληνικά καθώς και 2 μεταφρασμένα στα αγγλικά και στα γαλλικά απευθυνόμενα στους μετανάστες, στα δύο ρεύματα της Πατησίων (ύψος ΑΣΟΕΕ). Επίσης φωνάχτηκαν συνθήματα, κολλήθηκε πλήθος αυτοκόλλητων μέσα και έξω από τα οχήματα, χτυπήθηκαν stencil πάνω τους που έγραφαν ”Ελεύθερες μεταφορές για όλους” και ”Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΜ, ρουφιάνοι ελεγκτές ” και μπλοκαρίστηκαν τα ακυρωτικά μηχανήματα. Η αναπόκριση οδηγών, επιβατών και διερχόμενων ήταν θετική, ανταλλάχτηκαν βιαστικές κουβέντες και άνοιξαν συζητήσεις στις στάσεις με ντόπιους και μετανάστες.
Το κείμενο που μοιράστηκε…
…και το αυτοκόλλητο που κολλήθηκε.
Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Πορεία για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση: 11 Δεκεμβρίου, 11 π.μ. Μοναστηράκι
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
Η παγκόσμια κυριαρχία, έχοντας σήμερα να αντιμετωπίσει μια συνολική συστημική κρίση, επιχειρεί τον εξίσου συνολικό και εξαιρετικά βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας, επιδιώκοντας τον ολοκληρωτισμό, την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης, την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής. Η διατήρηση και η αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας επιτάσσει τώρα την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας. Ο ούτως η άλλως εκβιαστικός χαρακτήρας της μισθωτής εργασίας αποκαλύπτεται πια σε όλο του το μεγαλείο, με την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των μισθών, την απελευθέρωση των απολύσεων, με την απειλή της ανεργίας. Παράλληλα, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι εγκαθιδρύεται ένα μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, που οπλίζεται για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αντίσταση στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου.
Την ίδια στιγμή που η τρομοκρατία επιβάλλεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, την ίδια στιγμή που οι συνθήκες εκμετάλλευσης οξύνονται, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν πρόθυμα την υπεράσπιση των επιλογών των αφεντικών και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, προπαγανδίζοντας τον κυρίαρχο λόγο και προωθώντας την υποταγή, ενώ τα κόμματα και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές προσπαθούν με κάθε τρόπο να χειραγωγήσουν την κοινωνική οργή και να επιβάλουν την κοινωνική ειρήνη, με εκκλήσεις περί «εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης απέναντι στην κρίση».
Η εξουσία επενδύει στο φόβο -με προφανή σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την εκτόνωση της κοινωνικής οργής-, στοχοποιώντας τα πλέον ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια. Ο ανταγωνισμός και η εξατομίκευση, ως δομικά στοιχεία του καπιταλισμού, εν μέσω της γενικευμένης κρίσης τείνουν να λάβουν το χαρακτήρα του ανοιχτού αλληλοσπαραγμού των καταπιεσμένων, του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έφτασαν στο κέντρο της Αθήνας για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση που τους επιφύλαξε η λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης, με τα ΜΜΕ, το επίσημο κράτος και τις παρακρατικές φασιστικές συμμορίες να συντονίζονται σε μια ρητορική μίσους και εξόντωσης.
Απέναντι στον ολοκληρωτισμό που επιβάλλει η δημοκρατία, η μόνη πραγματική προοπτική αντίστασης είναι οι κοινοί, αδιαμεσολάβητοι αγώνες των καταπιεσμένων -ντόπιων και μεταναστών-, η αυτοοργάνωση και η συλλογικοποίηση παντού: στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στους εαυτούς μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού και των ιεραρχικών δομών των κοινωνικών σχέσεων, που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 11/12 Μοναστηράκι 11:00 π.μ.
Ετικέτες
Αφίσα
Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2010
Πορεία Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία: 25 Νοεμβρίου, 18.00 Προπύλαια
Ετικέτες
Αφίσα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)