Χορός της Καρμανιόλας

Ο Χορός της Καρμανιόλας ήταν λαϊκό έθιμο των αβράκωτων. Παραδοσιακός χορός ο οποίος αποτελούσε έναν τρόπο έκφρασης των υποτελών τάξεων. Επί Ροβεσπιέρου έγινε ο χορός που συνόδευε αποκεφαλισμούς αστών, δικαστών και αντεπαναστατών γενικότερα. Λαμβάνοντας κατά νου τη ρήση του Μπένγιαμιν ότι «τίποτε απ' ότι έχει συμβεί δεν πρέπει να χαθεί από την ιστορία» και προσθέτοντας ότι «μονάχα στη λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει ολότελα το παρελθόν της», η επιλογή του ονόματος έγινε για να διατηρήσει στο παρόν τόσο το ιστορικό περιεχόμενο του χορού (κριτικά πάντα) όσο και την μελλοντική προβολή του. Να τον χορεύουμε στην απελευθερωμένη κοινωνία του αύριο.

Μπροσούρα

Μπροσούρα
Για να κατεβάσετε τη μπροσούρα σε μορφή PDF κάντε κλικ στην εικόνα

Εκδηλώσεις

Εκδηλώσεις
26/02/10: Oικονομική Κρίση & Συναίνεση
Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Για τη μεθόδευση (επαναπρο)φυλάκισης(!) των 3 αναρχικών συντρόφων Σ.Νικητόπουλου, Χ. Κορτέση & Β. Σταθόπουλου


 
           




 
Στις 10 Απρίλη 2010 συλλαμβάνονται έξι αγωνιστές κατηγορούμενοι για συμμετοχή στον Επαναστατικό Αγώνα. Ο Κώστας Γουρνάς, ο Νίκος Μαζιώτης και η Πόλα Ρούπα αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τον Επαναστατικό Αγώνα. Ο Χριστόφορος Κορτέσης, ο Σαράντος Νικητόπουλος και ο Βαγγέλης Σταθόπουλος αρνούνται από την πρώτη στιγμή τις κατηγορίες υποστηρίζοντας ότι διώκονται εξαιτίας της συνεχούς και συνεπούς δραστηριοποίησής τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα και της ποινικοποίησης των πολιτικών και συντροφικών τους σχέσεων. Για ένα χρόνο παραμένουν φυλακισμένοι, σε διαφορετικές φυλακές και σε ειδικό καθεστώς κράτησης. Παρά τη βίαη συνθήκη του εγκλεισμού οι σύντροφοι συμμετείχαν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις εντός των τειχών και τοποθετούνταν διαρκώς με δημόσιο λόγο, τόσο για την υπόθεσή τους, όσο και για ευρύτερα ζητήματα του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού.
Στις 5 Απρίλη 2011 στο πλαίσιο της προβλεπόμενης δικαστικής διαδικασίας, το συμβούλιο εφετών αποφάσισε ομόφωνα και αμετάκλητα την αντικατάσταση της προσωρινής κράτησης των τριών συντρόφων και την αποφυλάκισή τους. Ωστόσο στις 19 Μάη ο Άρειος Πάγος ακυρώνει αυτή την απόφαση, μεθοδεύοντας την εκ νέου φυλάκισή τους. Κίνηση, η οποία έγινε εν κρυπτώ και ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Δηλαδή δεν υπάρχει νομικό προηγούμενο να αναιρείται κατά το δοκούν και με πολιτικές εντολές των προϊσταμένων τους μια απόφαση θεωρητικά αμετάκλητη.
Αυτή η νομικά παράτυπη και «πραξικοπηματική» απόφαση  είναι σύμφυτη με τους θεμελιώδεις όρους λειτουργίας της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας, η οποία είναι ικανή να δημιουργεί καταστάσεις εξαίρεσης και να εγκαθιδρύει μικρές δικτατορίες, όπου αυτό καθίσταται αναγκαίο. Από την υπογραφή του μνημονίου στήριξης, που «αναιρεί» την λειτουργία του κοινοβουλίου, ως την απαγόρευση της κυκλοφορίας και συνάθροισης των αγροτών στις Σέρρες. Από την κήρυξη κάθε απεργίας ως παράνομης και καταχρηστικής, ως την στρατιωτικού τύπου κατοχή ολόκληρων γειτονιών από τις αστυνομικές δυνάμεις, το κρατικό και καπιταλιστικό πραξικόπημα εντείνει διαρκώς την ταξική επίθεση απέναντι στην τάξη των καταπιεσμένων.
Μέσα σε μια χρονική συγκυρία, όπου οι επιπτώσεις της κρίσης βαθαίνουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, η απόφαση των δικαστικών αφεντικών του Αρείου Πάγου, υπηρετεί μια γενικότερη πολιτική, που βασίζεται στη επιβολή του πέπλου του φόβου ευρύτατα μέσα στο κοινωνικό σύνολο με σκοπό την τρομοκράτηση, την απομόνωση και την αδράνεια. Σε μια περίοδο, όπου λεηλατούνται και οι τελευταίες κατακτήσεις ολόκληρων δεκαετιών και προετοιμάζεται η επιβολή νέων σκληρών μέτρων για τη «σωτηρία» της οικονομίας, ο φόβος καθίσταται απαραίτητο και βασικό συστατικό της κρατικής πολιτικής για να αποσπάσει βίαια την κοινωνική συναίνεση. Οι δολοφονικές επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής στην απεργιακή διαδήλωση της 11ης Μάη απέναντι στα ακηδεμόνευτα απεργιακά μπλοκ (με το βαρύτατο τραυματισμό του αγωνιστή Γιάννη Καύκα και πολλών δεκάδων ακόμα διαδηλωτών) είναι η μια όψη ενός νομίσματος, που στην άλλη του πλευρά φέρει την αγαστή συνεργασία των αστυνομικών δυνάμεων με τους νεοναζί και την από κοινού εξαπόλυση ρατσιστικών πογκρόμ απέναντι σε μετανάστες (με δεκάδες τραυματίες από μαχαιρώματα ως τη δολοφονία του 21χρονου από το Μπαγκλαντές) καθώς και την από κοινού προσπάθειά τους να επιτεθούν σε αντιεξουσιαστικές καταλήψεις. Η βαρβαρότητα, η απομόνωση, ο πόλεμος όλων εναντίων όλων αποτελούν εικόνες από το μέλλον του κοινωνικού καννιβαλισμού, που υπόσχεται το κράτος για όλους μας.
Σε αυτό το γενικό πλαίσιο εντάσσεται και η πιο στοχευμένη κατασταλτική επίθεση (με πιο πρόσφατα στιγμιότυπα την προσπάθεια εμπλοκής τριών συντρόφων στην υπόθεση της Marfin και του Ιανού ή τη μαζική προσαγωγή πενήντα συντρόφων που πραγματοποιούσαν αφισοκόλληση κατά των ρατσιστικών επιθέσεων) απέναντι στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Στο κίνημα, το οποίο προσπαθεί να προωθήσει κοινωνικά τις αξίες της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της σύγκρουσης με την εξουσία με στόχο την ανοικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του κινήματος είναι και οι τρεις σύντροφοι, που απειλούνται με εκ νέου φυλάκιση. Η αλληλεγγύη στους Χριστόφορο Κορτέση, Σαράντο Νικητόπουλο και Βαγγέλη Σταθόπουλο είναι η προώθηση ενός ευρύτερου μηνύματος κοινωνικής αντίστασης και ταξικής αντεπίθεσης απέναντι στον καπιταλιστικό κόσμο.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 3 ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ Ε.Α.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ κατά της δικαστικης μεθόδευσης
Πέμπτη 27/05, 9.30 π.μ. Εφετείο Αθηνών, οδ. Λουκάρεως

Αλληλέγγυοι-αλληλέγγυες



Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

η βαρβαρότητα εξαπλώνεται…αλληλεγγύη ή φόβος






     Είναι αδιανόητο να κρατάς την αναπνοή σου βγαίνοντας από την εξώπορτα σου, να κοιτάς πίσω από τη πλάτη σου διασχίζοντας τη γειτονιά σου και να σε σφάζουν κάτω από το σπίτι σου για μια κάμερα. Είναι αδιανόητη η εξαθλίωση που έχει συσσωρευτεί σε μια στάλα τόπο. Είναι αδιανόητο να σε λυντσάρουν, να σε μαχαιρώνουν, να εισβάλουν στο σπίτι σου, να σε δολοφονούν επειδή έτυχε να έχεις μελαψό δέρμα και γεννήθηκες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα από εδώ. Είναι αδιανόητο κι όμως πραγματικό.

     Το ρατσιστικό πογκρόμ που εξαπολύθηκε με πρόσχημα τη στυγερή δολοφονία του 44χρονου, εκτελέστηκε με την αγαστή συνεργασία αστυνομίας και των γνωστών παρακρατικών της χρυσής αυγής, με την ανοχή μερίδας των ντόπιων κατοίκων της περιοχής. Όσο ακραίο και να μοιάζει, στην ουσία του συμπυκνώνει τη μεταναστευτική πολιτική της τελευταίας εικοσαετίας με τους χιλιάδες δολοφονημένους στα σύνορα, τις επιχειρήσεις σκούπα, τις ταπεινώσεις και τους βιασμούς στα κατ’ ευφημισμόν «κέντρα φιλοξενίας» και στα αστυνομικά τμήματα, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Μανωλάδα και αλλού, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό με τα υποτιμητικά βλέμματα στο δρόμο, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τα μαχαίρια των φασιστών.

     Τα προβλήματα που βιώνουν ντόπιοι και μετανάστες έχουν για κοινή μήτρα την στρατηγική του κράτους και των αφεντικών που οργανώνει την υποτίμηση της ζωής και της εργασίας όλων, που εντείνει την εκμετάλλευση και τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, που σπέρνει την διαίρεση και τον αλληλοσπαραγμό μεταξύ των καταπιεσμένων.

     Όσο δεν αναγνωρίζουμε το κοινό ιστορικό και ταξικό νήμα που ενώνει ντόπιους και μετανάστες, όσο αποστρέφουμε τα μάτια από το κοινό μας παρόν και μέλλον, όσο οι επίπλαστοι διαχωρισμοί δεν αντικαθίστανται από την αλληλεγγύη, την ευγένεια, την κατανόηση, την κουβέντα, τις σχέσεις κοινότητας, τους κοινούς αγώνες, όσο δεν αναγνωρίζουμε ότι αυτή τη στιγμή περισσότερο από ποτέ η επίθεση που έχει ξεκινήσει τρίζει τα δόντια σε όλους και όλες, όσο δεν καταλαβαίνουμε ότι η υποτίμηση του διπλανού δεν πρόκειται να σταματήσει εκεί αλλά θα πέσει πάνω μας με όλη της δύναμη, η βαρβαρότητα και ο κανιβαλισμός θα περνιούνται για ζωή.

 
 Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά


 
Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΗΣ 29ης ΑΠΡΙΛΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΡΕΚΛΑΜΑ «ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΥΠΟΠΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ MARFIN & ΤΟΝ ΙΑΝΟ»

           
     Παρασκευή 29 Απρίλη, 3 σύντροφοι και ένα ακόμα άτομο απαγάγονται από τις αστυνομικές αρχές και οδηγούνται στην ΓΑΔΑ για ώρες, χώρια ο ένας από τον άλλο, χωρίς να τους αναφέρουν καν το λόγο προσαγωγής τους. Στα σπίτια τους γίνονται έρευνες και στα κανάλια ανακοινώνονται «συλλήψεις υπόπτων» για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο Ιανός και τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της τράπεζας Μαρφίν στην οδό Σταδίου, που επέφερε τον τραγικό θάνατο 3 τραπεζοϋπαλλήλων από αναθυμιάσεις ένα χρόνο πριν, κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους απεργιακής διαδήλωσης της 5ης Μάη 2010.

     Οι 3 σύντροφοι που προσάγονται, πέρα από τη συμμετοχή τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα, δε διατηρούν ούτε πολιτικές ούτε διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ τους και γνωρίζονται μόνο εξ όψεως από εκδηλώσεις, συνελεύσεις και πορείες, ενώ αγνοούν το τέταρτο πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια της κράτησής τους, στον Ν.Λ. δε λένε κουβέντα, για τον Γ.Π. προσάγουν έναν φίλο του τον οποίο πιέζουν να τον υποδείξει ως συμμέτοχο στις συγκεκριμένες επιθέσεις, ενώ τον Θ.Σ. τον τοποθετούν πίσω από ένα τζάμι, του ζητάνε να φορέσει ένα καπέλο-τζόκεϊ και δεκάδες ασφαλίτες και αυτόπτες μάρτυρες παρελαύνουν μήπως τον αναγνωρίσουν. Παράλληλα, αρχίζουν να διαρρέουν σενάρια στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο (από γνωστούς ασφαλιτοδημοσιογράφους με πρωτεργάτη όπως πάντα τον Λαμπρόπουλο του Βήματος), περί αστυνομικών παρακολουθήσεων στο παρελθόν του Γ.Π. για ενδεχόμενη συμμετοχή του στη «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς», όπως και για υπόνοιες των αστυνομικών αρχών σχετικά με συμμετοχή του Ν.Λ. σε «τρομοκρατικές» ομάδες και ενέργειες όπως και στο περιβόητο (κατασκευασμένο από την ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική) «επαναστατικό ταμείο».

     Έρευνες σε σπίτια, πιεστικές προσπάθειες απόσπασης «καταθέσεων», παράθεση φωτογραφιών, διαδικασίες (?!) «αναγνώρισης»… Όπως ήταν αναμενόμενο, αποτέλεσμα μηδέν, παρά την επικοινωνιακή διαχείριση, τον ηθικό στιγματισμό και τον πόλεμο λάσπης από τα «παπαγαλάκια» της ασφάλειας, από τους προπαγανδιστές του καθεστώτος. Μετά από 8 ώρες κράτησης χωρίς την παραμικρή ενημέρωση είτε στους ίδιους είτε στους δικηγόρους και τους οικείους τους, οι προσαχθέντες αφήνονται ελεύθεροι και τους δίνεται ένα χαρτί για «κατάθεση εξηγήσεων» σχετικά με σωρεία άρθρων του ποινικού κώδικα που παραπέμπουν στις επιθέσεις στον Ιανό και στην Μαρφίν, στους δύο για τις 5 Μάη και στους άλλους δύο για τις 6 Μάη. Ένα χαρτί για «ανωμοτί κατάθεση» (μαρτυρική κατάθεση χωρίς όρκο, προκαταρκτικό στάδιο της ενδεχόμενης απόδοσης κατηγοριών) που σε κάθε άλλη περίπτωση σου επιδίδεται ή θυροκολλείται στην κατοικία σου. Δεν υπάρχει, δηλαδή, δίωξη ούτε σύλληψη, παρά μόνο μια «φιλική» προσαγωγή σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, με την απειλή να τους αποδοθούν από το πουθενά κατηγορίες για ανθρωποκτονίες, χρήση εκρηκτικών κλπ, που επισείουν ποινές τρις ισόβια. Μετά τις σχετικές προθεσμίες που ζήτησαν για την «κατάθεση εξηγήσεων», τις μέρες αυτές οι προσαχθέντες καταθέτουν υπομνήματα, με τα οποία αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέση ή συμμετοχή τους στα όσα τους αποδίδονται. Τα κείμενα των ίδιων των προσαχθέντων σχετικά με την αστυνομική απαγωγή τους, τις έρευνες στα σπίτια τους, την κράτησή τους στη ΓΑΔΑ και τα συμβάντα στα οποία επιχειρούν να τους εμπλέξουν είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικά.

     Ένα χρόνο μετά την έναρξη επιβολής των μνημονίων κοινωνικής υποδούλωσης και λεηλασίας, η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση που ξεκίνησε στις 29 Απρίλη και συνεχίζεται ακόμα, έχει την ιδιαίτερη σημασία της για το καθεστώς, τόσο μέσα στην τρέχουσα κοινωνική-οικονομική-πολιτική συγκυρία όσο και ευρύτερα.

     Η κοινωνική οργή επεκτείνεται αν και σε μεγάλο βαθμό παραμένει ακόμα υπόκωφη. Τα περιθώρια συναινέσεων έχουν στενέψει. Η κυβερνητική αξιοπιστία έχει κατακρημνιστεί μαζί με τη συνολική και βαθιά κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος και των κομματικών του παραφυάδων στα μάτια του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Ο Μάιος είναι μήνας που αναμένονται νέα επώδυνα αντικοινωνικά μέτρα μαζί με την έναρξη του «προγράμματος» εκποίησης δημόσιας περιουσίας και κρατικά ελεγχόμενων επιχειρήσεων (ΔΕΚΟ) προς το ιδιωτικό κεφάλαιο. Και η γενική απεργία της 11ης Μάη έρχεται ως σταυροδρόμι των πολυποίκιλων κοινωνικών αντιστάσεων της περιόδου, μετά από σχεδόν 3 μήνες σκόπιμης άρνησης των εργατοπατέρων να κηρύξουν απεργιακές κινητοποιήσεις.

     Μέσα σε ένα τέτοιο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση της 29ης Απρίλη εξυπηρετεί τους σκοπούς του αποπροσανατολισμού (κοινωνικού και αγωνιστικού), του μουδιάσματος και της αδρανοποίησης των κοινωνικών αντιδράσεων, της δέσμευσης αντικαθεστωτικών δυνάμεων για την πραγματοποίηση κινήσεων αλληλεγγύης με την παράλληλη επιδίωξη πρόκλησης βαθύτερου κατακερματισμού στο εσωτερικό τους.

     Η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση της 29ης Απρίλη, όμως, εξυπηρετεί και κάτι ευρύτερο. Τοποθετημένη έναν χρόνο ακριβώς από το τραγικό συμβάν στη Μαρφίν αποτέλεσε το έναυσμα για τις καθεστωτικές δυνάμεις να συμβάλλουν η καθεμία με τον τρόπο της σε μια προσπάθεια μετατροπής της 5ης Μάη σε επέτειο του καθεστώτος, σε ένα αντίβαρο για την 6η Δεκέμβρη 2008, τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την κοινωνική-ταξική εξέγερση που ξέσπασε σε όλο τον ελλαδικό χώρο, τις παρακαταθήκες που άφησε και τις προεκτάσεις της μέχρι σήμερα.

     Το κράτος οργάνωσε την κατασταλτική μεθόδευση επιλέγοντας έντεχνα τη χρονική στιγμή ξεδίπλωσής της (για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τους δράστες της επίθεσης ήδη από το περσινό καλοκαίρι, οπότε ολοκληρώθηκαν οι μαρτυρικές καταθέσεις και η έρευνα του οπτικοακουστικού υλικού που πάρθηκε από 90 κρατικές και ιδιωτικές κάμερες, αφού η επιδίωξη είναι διαφορετική). Τα ΜΜΕ επιτέλεσαν τον χειραγωγικό και προπαγανδιστικό τους ρόλο, αναμασώντας τα σενάρια της ασφάλειας, σπέρνοντας σύγχυση και διαδίδοντας ψεύδη. Αριστερά και δεξιά (απο)κόμματα κατέθεσαν λουλούδια και στεφάνια έξω από τη Μαρφίν τη φετινή 5η Μάη. Νεοναζί κάλεσαν συγκέντρωση έξω από την καμένη τράπεζα το απόγευμα της ίδιας μέρας. Και κάτι «αριστερο-αντιεξουσιαστές» (?!) «άνθρωποι του πνεύματος» κάλεσαν συζήτηση το μεσημέρι της ίδιας μέρας στο βιβλιοπωλείο Ιανός με θέμα «η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική» (από τον τίτλο ομώνυμου βιβλίου που κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες). Καθόλου τυχαία, λοιπόν, όλος ο καθεστωτικός εσμός στοιχήθηκε γύρω από την προσπάθεια απαξίωσης της κοινωνικής συγκρουσιακότητας και στιγματισμού του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος.

     Όπως, όμως έχει αναφερθεί ξανά, ο θάνατος της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσακάλη, είναι κομμάτι του δικού μας πόνου, του πόνου του κινήματος αντίστασης, του κόσμου του αγώνα και όχι των κροκοδείλιων δακρύων της κάθε εξουσίας. Ο θάνατος από αναθυμιάσεις των τριών τραπεζοϋπαλλήλων αποτελεί ένα μοναδικό και αδιανόητο συμβάν στο χρονικό των μεταπολιτευτικών αγώνων και λειτούργησε ως τροχοπέδη της πρωτόγνωρης κοινωνικής ορμής που εκδηλωνόταν εκείνη την ημέρα με τις διαδοχικές απόπειρες εισβολής στο κοινοβούλιο. Υπήρξε η ταφόπλακα ενός κοινωνικού ξεσπάσματος σε εξέλιξη με άγνωστες προεκτάσεις.

     Από την άλλη, είναι σαφές ότι οι νεκροί της Μαρφίν χρησιμοποιούνται από την εξουσία (που αδιαφορεί έτσι κι αλλιώς για το θάνατό τους) ως προστατευτικό ανάχωμα για την ίδια. Όμως, οι κατασταλτικές και προπαγανδιστικές επιχειρήσεις σκοπιμότητας δεν είναι σε θέση να ανακόψουν τις κοινωνικές διεργασίες αντίστασης και οργής. Ο αγώνας για μια αυτοοργανωμένη κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης συνεχίζεται. Κράτος, ΜΜΕ, αφεντικά, αν ψάχνετε για ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς δολοφονιών, κοιταχτείτε στον καθρέφτη.



ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

απεργίες, συγκρούσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις



                                                                                   Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά
Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Κάτω τα ξερά σας από τους συντρόφους μας!


Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους προσαχθέντες για τα γεγονότα στις 5/5/10


Την Πέμπτη 05/05/2011 καλείται συγκέντρωση στο κτήριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής (ΓΑΔΑ) στις 10:30 για τον προσαχθέντα Θ.Σ. και στις 12:30 για τον προσαχθέντα Γ.Π.


Την Παρασκευή 06/05/2011 καλείται ξανά συγκέντρωση στις 10:30 για τον προσαχθέντα Ν.Λ.




Κείμενο του συντρόφου Γ.Π. αναφορικά με την προσαγωγή του για την υπόθεση της 5/5


     Στις 29 Απρίλη και εξερχόμενος από φιλικό σπίτι, απαγάγομαι με τη “φιλική διαδικασία” της προσαγωγής από 3 ασφαλίτες, οι οποίοι και παρά τις διαμαρτυρίες μου, αρνούνται να επιδείξουν τα ονόματά τους, από τις υπηρεσιακές τους ταυτότητες.
    
     Στις επίμονες ερωτήσεις μου σε σχέση με το λόγο που βρίσκομαι στην “φιλική συντροφιά τους”, η μόνη απάντηση είναι “θα μάθεις”.

     Τρεις ώρες μετά, και αφού η “έννομη τάξη” έχει εισβάλλει στο δικό μου, καθώς και σε άλλα δύο φιλικά σπίτια, βρίσκομαι αποκλεισμένος στην ΓΑΔΑ (στην υποδιεύθυνση οικονομικού εγκλήματος ?!), χωρίς να γνωρίζω καν το λόγο για τον οποίο κρατούμαι, χωρίς να έχω ιδέα για το μιντιακό παιχνίδι που έχει στηθεί στην πλάτη μου.

     Χωρίς επίσης να γνωρίζω  ότι κάπου στο ίδιο κτίριο, ένας σύντροφος και φίλος βρίσκεται υπό σφοδρή ψυχοσωματική πίεση από ένα λεφούσι “καλών ή κακών μπάτσων”, ώστε να του αποσπάσουν κατάθεση  σχετικά με το άτομό μου.

     Όλα τα παραπάνω, για να μου επιδοθεί μετά από 8 ώρες ειρωνείας και απειλών μια κλήση για παροχή εξηγήσεων, η οποία σε κάθε άλλη περίπτωση απλά θυροκολλείται.

     Κι όλα αυτά έρχονται – καθόλου τυχαία – λίγο πριν την Πρωτομαγιά, την κηρυγμένη γενική απεργία της 11ης Μάη και κυρίως λίγες μέρες πριν την συμπλήρωση ενός χρόνου από το τραγικό περιστατικό που στιγμάτισε τη μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Μάη.

     Μέσα σε περιβάλλον βαθιάς οικονομικής και συστημικής κρίσης, το κράτος εκμεταλλεύεται με τον πιο χυδαίο τρόπο το θάνατο τριών ανθρώπων.                               

     Επιδιώκει με την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ την απαξίωση των κοινωνικών αντιστάσεων και την στοχοποίηση του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Εντελώς τυχαία λοιπόν …

     Την Πέμπτη 5 Μάη του 2011, 1 χρόνο μετά, καλούμαι να “δώσω εξηγήσεις” για μια σειρά κακουργημάτων που από τα media έμαθα ότι αφορούν τους θανάτους στην Marfin.

     Όμως εγώ δεν περίμενα τον εκβιασμό της εξουσίας για να τοποθετηθώ δημόσια για τα συγκεκριμένα γεγονότα. Η συλλογικότητα στην οποία συμμετέχω, η συνέλευση της κατάληψης Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά, έχει ήδη τοποθετηθεί από τον περσινό Μάη όπως και πολλές άλλες πολιτικές συλλογικότητες.

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι :

     Στην ορολογία, την κουλτούρα, τη γλώσσα των αναρχικών δεν υπάρχουν οι λέξεις ”ατύχημα”, “παράπλευρη απώλεια”, “κατά λάθος”

     Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι η οποιαδήποτε δράση μου ως αναρχικού, δεν θα μπορούσε για κανένα λόγο να θέσει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, ούτε από πρόθεση ούτε από αμέλεια. Εξίσου αυτονόητο είναι ότι δεν τρομοκρατούμαι από αυτή την κατασταλτική μεθόδευση και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι, για την παύση κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

2/5/2011

Γ.Π.
ένας από τους προσαχθέντες κατά την μιντιακή επιχείρηση της 29ης Απριλίου




Κείμενο του συντρόφου Ν.Λ. αναφορικά με την προσαγωγή του για την υπόθεση της 5/5


     Την Παρασκευή 29/4/2011, μετά από οργανωμένη επιχείρηση της αστυνομίας προσάγομαι στη ΓΑΔΑ. Χωρίς να μου γνωστοποιήσουν το λόγο της προσαγωγής μου, μετά από δύο ώρες πραγματοποιούν έρευνα στο σπίτι μου, ενώ η περιοχή έχει κατακλυστεί από δεκάδες αστυνομικούς και δημοσιογράφους. Ώρες αργότερα έμαθα ότι η προσαγωγή μου αφορά την υπόθεση της Marfin. Το συναίσθημα της οργής διαδέχθηκε αυτό της έκπληξης, καθώς δεν περίμενα ποτέ ότι μπορούν να φτάσουν στο ύστατο επίπεδο χαμέρπειας και γελοιότητας.

Φυσικά και πήρα μέρος στη μεγαλειώδη διαδήλωση της 5ης Μάη.

Φυσικά και ένωσα τη φωνή μου και τις δυνάμεις μου με εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που πορεύτηκαν με οργή προς τη βουλή.

     Οι αστυνομικοπολιτικοί εγκέφαλοι που μετά από έρευνες ενός έτους επιλέγουν συνειδητά να με εμπλέξουν σε αυτήν την υπόθεση -επιδιώκοντας τη σπίλωση και τη διαπόμπευσή μου- γνωρίζουν πολύ καλά (έχοντας εξετάσει 90 κάμερες και 70 αυτόπτες μάρτυρες) ότι δεν πήρα μέρος σε καμία επίθεση είτε στη Marfin είτε στον Ιανό. Η συνεπής και δυναμική παρουσία μου, όλα αυτά τα χρόνια, στους κοινωνικούς αγώνες φαίνεται ότι ενοχλεί, γι’ αυτό και χρόνια τώρα είμαι στο στόχαστρο της ασφάλειας.

     Άλλωστε, ήδη από τις 5/5/2005, με κείμενό μου στην Ελευθεροτυπία είχα καταγγείλει την στενή μου παρακολούθηση από την ασφάλεια και την απόπειρά τους να με ρίξουν εν κινήσει από τη μηχανή. Έκτοτε έχω βρεθεί στο ίδιο έργο θεατής, άλλοτε με το να βρίσκομαι υπό διαρκή παρακολούθηση, άλλοτε με το να «φωτογραφίζομαι» από τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της ασφάλειας για ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι και άλλοτε με προσαγωγές -όπως στις 25/11/2010 πριν την έναρξη της μεγάλης αντικατασταλτικής διαδήλωσης.

     Απαιτώ να σταματήσει έδω αυτή η αηδία, που διόλου τυχαία εξυφαίνεται ένα χρόνο ακριβώς από τα γεγονότα της 5ης Μάη, ενόψει της ανακοίνωσης νέων αντικοινωνικών μέτρων, αλλά και των κινητοποιήσεων που αναμένονται απέναντι σ’ αυτά.
   
    Δεν έχω καμία σχέση με ό,τι πάει να μου προσάψει η κρατική ασφάλεια είτε αυτό είναι ο εμπρησμός της Marfin είτε το συμβάν στον Ιανό. Δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να έχω οποιαδήποτε σχέση με ενέργειες που προκάλεσαν το θάνατο τριών ανθρώπων και πήγαν πίσω τον πολιτικό μου χώρο, αλλά κυρίως το ορμητικό κοινωνικό ξέσπασμα ενάντια στην υπογραφή του Μνημονίου.
    
     Η παράλογη, αστήρικτη και εκδικητική προσπάθεια εμπλοκής μου έχει ως μοναδικό στόχο την ηθική μου εξόντωση και την ομηρία μου στο πιο νοσηρό σενάριο αστυνομικής φαντασίας.

Ν.Λ.

Κείμενο του συντρόφου Θ.Σ. αναφορικά με την προσαγωγή του για την υπόθεση της 5/5

                      

Συγκεντρώσεις

...