χορός της καρμανιόλας

“Η Ελληνική Αστυνομία απέδωσε σήμερα στην ελληνική κοινωνία τη βίλα της αείμνηστης Μαρίας Κάλλας... Συνιστούσε μία διαρκή προσβολή στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας, όπως και μία διαρκή πρόκληση εις βάρος του ελληνικού πολιτιστικού προτύπου”
Δένδιας, υπ. Δημόσιας Τάξης

         Το «γενναίον ψεύδος» κατά Πλάτωνα αφορούσε την διαδικασία κατά την οποία οι πολίτες πρέπει να πεισθούν ότι οι κοινωνικές στρωματώσεις, οι κοινωνικές τάξεις δηλαδή, υπάρχουν ως θέσφατη συνθήκη, ως θεόσταλτη εντολή η οποία δεν μπορεί να αλλάξει. Πρέπει να πεισθούν ότι όλοι οι άνθρωποι, είτε οι άρχοντες, είτε οι επίκουροι, είτε οι δημιουργοί έχουν κοινά συμφέροντα. Σκοπός δεν είναι άλλος από τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, της κοινωνικής ειρήνης θα λέγαμε σήμερα. Οι “δημιουργοί” δεν έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν το προπατορικό της ιεραρχικής κοινωνικής δομής, το θέσφατο της ανωτερότητας των αρχόντων. Κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του ο κρατικός υπάλληλος Δένδιας όταν σε μία και μόνο πρόταση ψεύδεται “γενναία” και κατ' εξακολούθηση. Εξηγούμαστε:

         Από το Μάρτιο του 2009 η κατάληψη του κτιρίου Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά γωνία  αποτελεί τόπο συνάντησης όλων εκείνων των βλεμμάτων που τον Δεκέμβρη του 2008 διασταυρώθηκαν στους δρόμους, χτίζοντας σχέσεις αλληλεγγύης, αντίστασης, διαλόγου, ισότητας μέσα από τις συνελεύσεις, τις δράσεις και τις δραστηριότητες της. «Αποφασίσαμε την επανοικειοποίηση του εγκαταλειμμένου κτιρίου (...) με σκοπό να εδαφικοποιήσουμε στο χώρο αυτό κάποιες από τις διαθέσεις και τις επιθυμίες μας, προκειμένου να το μετατρέψουμε σε ένα ορμητήριο της ζωής που θέλουμε», έγραφαν τότε στην ανακοίνωσή τους οι εκατοντάδες σύντροφοι και συντρόφισσες -ανάμεσά τους κι εμείς- που προχώρησαν στην κατάληψη.

         Το συγκεκριμένο κτίριο έστεκε αναξιοποίητο και παρατημένο από το 1999, λόγω προβλημάτων στατικότητας που παρουσιάστηκαν μετά τον τότε σεισμό. Εντός του, τα ψόφια ποντίκια και περιστέρια, τα μπάζα και τα σαπισμένα ντουβάρια συνιστούσαν την “κοινωνική χρησιμότητα” του κτιρίου πριν την κατάληψή του. Όμως η δημιουργικότητα των συντρόφων/-ισσών και φυσικά η θέληση να γειώσουμε σε συγκεκριμένο τόπο τη θεωρία και την πρακτική της αυτο-οργάνωσης, μετέτρεψε αυτό το όμορφο κατά τα άλλα νεοκλασικό κτίριο από νεκρή φύση σε ζωντανό και βιώσιμο οργανισμό, που του έδιναν ζωή όσοι και όσες συμμετείχαν στις διεργασίες της κατάληψης: Συνεργείο επισκευής ποδηλάτων, αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο / vegan καφενείο, ομάδα προβολών, συλλογική κουζίνα, αίθουσα Η/Υ, βιβλιοθήκη/αναγνωστήριο, πίστα αναρρίχησης κλπ. Μια ματιά στον ιστότοποhttp://pat61.squat.gr/ είναι αρκετή για να κατανοήσει κανείς το εύρος των δραστηριοτήτων, που λάμβαναν χώρα έξω από τις εμπορευματικές σχέσεις.

         Μα πάνω απ' όλα στην κατάληψη ζυμωνόντουσαν σχέσεις “ενάντια σε κάθε μορφή ιεραρχίας και εξουσίας, ενάντια σε κάθε πολιτική και εμπορευματική διαμεσολάβηση, ενάντια σε κάθε θεαματικό ρόλο και έμφυλο διαχωρισμό”. Σχέσεις που αμφισβητούν έμπρακτα την “θεϊκή νομιμοποίηση” της κυριαρχίας του κράτους και τους κεφαλαίου, των αρχόντων.

         Εν συνεχεία, το κτίριο Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά επ' ουδενί δεν αποτελεί τη “βίλα της αείμνηστης Μαρίας Κάλλας”, παρά ήταν μια πολυκατοικία ένα διαμέρισμα της οποίας ενοικίαζε για 8 χρόνια η Κάλλας, Το γιατί όλες οι καταλήψεις βαφτίζονται ξαφνικά Βίλες το αφήνουμε ασχολίαστο. Όπως και το τι αποτελεί ελληνικό πολιτιστικό πρότυπο, σε μια περίοδο αυτοκτονιών, στρατοπέδων συγκέντρωσης και ξεβρασμένων πτωμάτων μεταναστών στις παραλίες του τουριστικού μας παραδείσου.

         Ο Δένδιας όταν θριαμβολογεί για “απόδοση του κτιρίου στην ελληνική κοινωνία”, αποκρύπτει, λοιπόν, ότι στην πραγματικότητα το κτίριο αποδόθηκε στους άρχοντες, που καθόλου δεν αποτελούν την κοινωνία, όπως πεισματικά θέλει να μας πείσει με τα «γενναία του ψέμματα». Καμιά αμφισβήτηση της εξουσίας δεν θα λαμβάνει πια χώρα εντός του, αυτό αποκρύπτει ο «γενναίος ψεύτης» Δένδιας.

         Ας είμαστε, ειλικρινείς λοιπόν! Ο λόγος που το κράτος επιτέθηκε στην κατάληψη Σκαραμαγκά – όπως και στις άλλες καταλήψεις – είναι διότι αυτοί οι αιρετικοί καταληψίες τολμούν, σε καιρούς κρίσης που η υποταγή είναι μονόδρομος, να αμφισβητούν την Αλήθεια των κυρίαρχων. Μια αλήθεια που θέλει άρχοντες και δημιουργούς να “τα έχουν φάει μαζί”, να είναι συνυπεύθυνοι για τη φτώχεια. Που θέλει όλη την κοινωνία ως Ένα κομμάτι, να σκύψει ευλαβικά το κεφάλι στην αέναη κυριαρχία των αρχόντων. Γιατί, η περίφημη Κοινωνική Συνοχή όταν δεν επιτυγχάνεται με την συναίνεση, επιτυγχάνεται με τη ράβδο και το ψέμα. Στο κράτος έκτακτης ανάγκης όπου η Κοινωνική Συνοχή επιβάλλεται δεν χωράνε αμφισβητίες, δεν χωράνε άλλες αλήθειες παρά μόνο η μία και μοναδική: η Αλήθεια του Κράτους και του Κεφαλαίου. Αυτή την Αλήθεια αμφισβητούσαν με τους αγώνες τους οι καταληψίες.

         Ο Αλέξης Μινωτής αναφερόμενος στην Μαρία Κάλλας είχε πει: “Όταν πια έπαψε να κυριαρχεί στη φωνή της, έχασε όλο το θάρρος της ζωής, μαράθηκε». Αυτό, λοιπόν, το θάρρος για ζωή δεν θα μας το πάρουν, δεν θα μας οδηγήσουν, όπως διακαώς επιθυμούν, στον μαρασμό. Ενάντια στην κοινωνική συ(νε)νοχή της σιωπής, οι φωνές μας θα τους τσακίσουν!

Θα νικήσουμε!

    Ως ένα από τα κομμάτια του παζλ της κατάληψης Σκαραμαγκά παλέψαμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια σε κάθε εξουσία, ενάντια σε κάθε άρχοντα και ενάντια σε κάθε κοινωνική σχέση που διαμεσολαβείται από το κράτος και το κεφάλαιο.

Τίποτε δεν τελείωσε, η Σκαραμαγκά ανήκει στον κόσμο του αγώνα και θα την πάρουμε πίσω!

Χορός της Καρμανιόλας

         «Κανένα εμπόδιο δεν μας σταματά, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη» διατυμπάνιζε ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, απευθυνόμενος «στη ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας...τους νοικοκυραίους». Με την επισήμανση, προφανώς, ότι «δεν θα σταματήσουμε αν δεν τελειώσουμε αυτά που αρχίσαμε».  Ένα μήνυμα σαφές με παραλήπτες όλους όσοι δεν συστρατεύονται στην «εθνική προσπάθεια», δε βάζουν πλάτη για να «βγει η Ελλάδα από την κρίση», δεν πείθονται από τα κούφια λόγια του «οι Έλληνες ενωμένοι μπορούν». Ένα μήνυμα σαφές με παραλήπτες όλους όσοι προσπαθούν να «ανακόψουν την πορεία της χώρας προς την ανάκαμψη» όπως δήλωσε ο υπουργός δημόσιας τάξης Δένδιας μετά την εκκένωση της Villa Amalias. Ένα μήνυμα σαφές με παραλήπτες όλους όσοι διασαλεύουν την κοινωνική συνοχή που τεχνουργεί, υπό το δόγμα «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», η ιερή φάλαγγα του Νόμου και της Τάξης.

         Αυτό που έχει τροχιοδρομηθεί από τα ιερατεία του νεοφιλελευθερισμού και τα οποία φωνασκούν ότι τίποτα δεν τους σταματά, δεν είναι άλλο από την «κάθαρση», προκειμένου να ξεκινήσει απρόσκοπτα ο καινούριος κύκλος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Μια «κάθαρση» που έρχεται ως επιμύθιο, ως ο επίλογος στο μύθο που έχει παρουσιαστεί από την κυριαρχία αναφορικά με τα αίτια της πολυεπίπεδης κρίσης που διατρέχει τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Ο στόχος της «κάθαρσης» διττός. Αφενός με υλικούς όρους, μέσα από το ξεσκαρτάρισμα του πλεονάζοντος εργατικού πληθυσμού στον ελλαδικό χώρο, κατά το σχέδιο «εκκαθάρισης» μεταναστών Ξένιος Ζεύς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εν συνεχεία, σε επίπεδο συμπεριφορών, νοοτροπιών και λογικών που είτε αποκλίνουν είτε παρεκκλίνουν από αυτό που επιτάσσει «η κρίσιμη συγκυρία στην οποία βρίσκεται η χώρα».

         Σε αυτό το σημείο είναι που έρχεται και εφάπτεται, σε έναν πρώτο χρόνο, η χρησιμοποίηση της λέξης «ανομία». Στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόμαστε, όποιος παρεκκλίνει από το μονόδρομο που έχει χαραχτεί εις βάρος των ζωών μας εδώ και τρία χρόνια, όποιος αμφισβητεί, όποιος αντιστέκεται στη Μια και Μοναδική Αλήθεια του κράτους και του κεφαλαίου, θα αντιμετωπίζεται ως εκτός νόμου, ως ά-νομος, δεχόμενος την άγρια καταστολή από τους -ένστολους και μη- φρουρούς του νόμου και της τάξης.

         Από τις δηλώσεις του, τότε υπουργού υποδομών, Ρέππα για «χώρα με ταυτότητα ανομίας» σχετικά με την άρνηση πληρωμών διοδίων και εισιτηρίων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Από το σπάσιμο της απεργίας στη Χαλυβουργία μέχρι την αντίσταση των κατοίκων της Β.Α. Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού και τις δηλώσεις του υπουργού δημόσιας τάξης Δένδια ότι «όπως και στη Χαλυβουργία, έτσι και σε κάθε άλλη υπόθεση η νομιμότητα θα επιβληθεί» καθώς «η χώρα έχει αρχίσει να διολισθαίνει σε καθεστώς πλήρους ανομίας». Από το σπάσιμο της κατάληψης των εργολαβικών υπαλλήλων στο ΑΠΘ και τις «σκηνές ανομίας και χουλιγκανισμού» που είχαν παρατηρηθεί. Από την εκκένωση της κατάληψης Villa Amalias, την κατάλυση του ασύλου του Οικονομικού Πανεπιστημίου και την επιδρομή των μπάτσων σε στέκια αριστερών παρατάξεων, στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι της ΑΣΟΕΕ και τον ραδιοφωνικό σταθμό 98FM, την εκκένωση της κατάληψης Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά μέχρι την εισβολή στην κατάληψη Λέλας Καραγιάννη. Τα γνωστά σε όλους μας πλέον ως «εργαστήρια ανομίας». Γιατί πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το γεγονός ότι στην υπόθεση του κυκλώματος για την οργάνωση και διακίνηση ναρκωτικών στο Βόλο, ο Δένδιας μιλούσε για παρανομία και όχι ανομία;

«Θα τα καταφέρουμε με τη βοήθεια του Θεού!

Γιατί βρισκόμαστε όλοι σήμερα

 σε πόλεμο επιβίωσης.

Κι όπως ξέρετε, στα χαρακώματα δεν

υπάρχουν άθεοι. Όλοι προσεύχονται!»

Α. Σαμαράς, ΔΕΘ 2011

       

         Πέραν αυτού, η ταύτιση της «ανομίας» με το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό κίνημα, σε έναν δεύτερο χρόνο, έρχεται να επιτελέσει και την άλλη λειτουργία της. Ανομία αυτή τη φορά όχι αναφορικά με την απουσία του νόμου, αλλά ανομία ως σύγκρουση αξιών και αρχών. Ο λόγος περί «δυνάμεων ανομίας και χάους» παρουσιάζει τις καταλήψεις ως Κυκλώπεια Γη χωρίς ίχνος κοινωνικής οργάνωσης και τους αναρχικούς/αντιεξουσιαστές ως άγριους, μωρούς, παιδιά, άμυαλους, μαλακισμένα,  και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του καθενός. Η αλληλεγγύη, η ισότητα, η αυτοοργάνωση, η συλλογική διαχείριση αναγκών και επιθυμιών, ως βασικές αξίες που διαπερνούν το εν λόγω κίνημα παραγκωνίζονται σκοπίμως από τον κυρίαρχο λόγο.

         Και πως να μην παραγκωνίζονται οι συγκεκριμένες αξίες, όταν η νεοφιλελεύθερη ορθολογικότητα, λειτουργώντας με όρους πολιτικής αλήθειας, εξυμνεί ως καταστατική αρχή κίνησης της κοινωνίας τον ανταγωνισμό. Όταν στο πλαίσιο της ικανοποίησης των ατομικών συμφερόντων, ο πόλεμος εναντίον όλων γίνεται καθεστώς. Όταν η κοινωνική ανισότητα παρουσιάζεται ως έμφυτο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και όχι ως απότοκο ενός συστήματος βασισμένου στην εκμετάλλευση. Όταν η «αλληλεγγύη» εντός του καπιταλισμού λογίζεται ως οίκτος ή ως φιλανθρωπικό έργο «σημαινόντων» κυρίων και «σημαινουσών» κυριών. Όταν ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής παρουσιάζεται ως το ιστορικό και αναπόδραστο παρόν μας. 

         Η ομογενοποίηση διαφορετικών χαρακτηριστικών και κοινωνικών ομάδων (οροθετικές/παρεμπόριο/μετανάστες/εργαζόμενοι/κάτοικοι/καταλήψεις/αναρχικοί-αντιεξουσιαστές) υπό τον ασαφή τίτλο ανομία, αποσκοπεί προφανώς στην απονοηματοδότηση των περιεχομένων των διαφόρων αγώνων και των αιχμών που ο καθένας από αυτούς θέτει. Συντελεί ωστόσο και σε μια άλλη ταυτόχρονη διαδικασία.

Στην ολοκλήρωση της «κάθαρσης» των παθημάτων μας, αυτών των φοβερών, μιαρών και ελεεινών συμπεριφορών, των μικροσυμφερόντων και των συντεχνιακών διεκδικήσεων –κόντρα προφανώς στο «γενικό/εθνικό» καλό- «που μας έφεραν ως εδώ». Σε μια συγκυρία που μυρίζει μπαρούτι, όπου τα πάντα μπορούν να κινηθούν από το αδύνατο στο αναπόφευκτο χωρίς καν να σταματούν στο απίθανο, το κράτος μας εγκαλεί σε ομολογία νομιμοφροσύνης απέναντί του. Εγκαλούμαστε να αναγνωρίσουμε τα ανεκτά -και διαρκώς μεταβαλλόμενα σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης- δημοκρατικά όρια των μελλοντικών μας αντιδράσεων από τη μια, και το κράτος ως τον μοναδικό εγγυητή της νομιμότητας και της κοινωνικής ειρήνης από την άλλη.

ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή...

         Στο πεδίο του πολιτικού ανταγωνισμού, το κυνήγι του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου συνιστά δίωξη πολιτικών θέσεων και πεποιθήσεων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η δίωξη δεν περιορίζεται επ' ουδενί μόνο στον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, αλλά κλείνει το μάτι σε όλους όσοι παρεκκλίνουν από τη κυρίαρχη λογική.

         Σε αυτή τη συνθήκη, της σαρωτικής και πολυδιάστατης επέλασης του κεφαλαίου, δεν έχουμε παρά να εντείνουμε την πάλη μας ενάντια στην εξατομίκευση, στην εκμετάλλευση, στην εξαθλίωση και στη μιζέρια που αυτός ο γαμημένος κόσμος παράγει και αναπαράγει.  Μέσα από αυτή τη διαρκή πάλη δομούνται οι σχέσεις ισότητας, οι σχέσεις αλληλεγγύης, οι σχέσεις κοινοκτημοσύνης. Μέσα από αυτή τη διαρκή πάλη οι αξίες της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης,  της ισότητας, της συλλογικοποίησης των αναγκών μας αποτελούν τους συντακτικούς κανόνες πάνω στους οποίους δομείται η πρότασή μας για ένα κόσμο ισότητας και ελευθερίας. Στο δρόμο για την κοινωνική και ταξική επανάσταση, φωνάζουμε δυνατά:

Τα πάντα μας ανήκουν.

Τα θέλουμε όλα και για όλους

Αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Αλληλεγγύη στον κόσμο του αγώνα

Χορός της Καρμανιόλας