χορός της καρμανιόλας

Το ελληνικό κράτος βρίσκεται στα πρόθυρα της «χρεοκοπίας» και της «καταστροφής». Το διογκωμένο «έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών», «η ελλιπής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας», «το υδροκέφαλο, υπερ-σπάταλο κράτος» και η «απαξίωση των θεσμών» παρουσιάζονται ως ανοιχτές πληγές οι οποίες πρέπει να θεραπευτούν άμεσα.


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ελληνική οικονομία έχει διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μετά από κάθε μεγάλη οικονομική κρίση, όπου οι εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εντείνονται, η ελληνική οικονομία χρεοκόπει, όπως το 1893 και το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη ή το 1932 και τη «μάχη της δραχμής» επί Ε. Βενιζέλου. Γεγονότα που απομυθοποιούν το ότι «την κρίση την κληρονομήσαμε» από έξω ή το ότι βρεθήκαμε στη δύνη «κακών» κερδοσκόπων. Τα προβλήματα έχουν να κάνουν αφενός με τις αντιφάσεις που προκύπτουν από την δόμηση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, αφετέρου από τις αντιθέσεις που υπάρχουν στους ευρύτερους καπιταλιστικούς σχηματισμούς (ΕΕ) που αυτή συμμετέχει. Απλά σε περιόδους κρίσεων οι αντιφάσεις αυτές τυγχάνει να οξύνονται.

«Επειδή η κρίση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία είναι συνολική και πολύπλευρη ανάλογη πρέπει να είναι και η απάντηση…οριστική απομάκρυνση από συμπεριφορές, νοοτροπίες και πολιτικές του παρελθόντος που μας έφεραν στη σημερινή δεινή κατάσταση» διατυμπανίζει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στην ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία. Από την άλλη οι κονδυλοφόροι ταγοί του συστήματος με οιμωγές διαπιστώνουν ότι «παραμένουμε θύματα των αδύναμων θεσμών, της έλλειψης προσωπικής πειθαρχίας και της ανομίας που μας έφεραν ως εδώ».

Μιας και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και αναπαραγωγής σχέσεων εκμετάλλευσης και εξουσίας δεν αμφισβητείται έρχεται και ξαναεπικυρώνεται με ακόμα πιο βίαιους όρους. Δεν φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν φταίνε οι κοινωνικές συνθήκες που υποθάλπουν και αναπαράγουν τόσο τις συλλογικές όσο και τις μεμονωμένες συμπεριφορές.

Φταίμε εμείς που παρασυρθήκαμε από την ανεξέλεγκτη ηδονή της «απόλαυσης», απομακρυσμένοι από κάθε ίχνος «ηθικής». Φταίει η υπερβολική κρατική παρεμβατικότητα που υπήρχε σε όλες τις αγορές. Φταίει η ανελαστική αγορά εργασίας με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα συνδικάτα και τις απεργίες. Φταίνε όλοι οι παράγοντες που επηρέαζαν την εξασφάλιση του «κατάλληλου επιχειρηματικού κλίματος», το οποίο θα οδηγούσε και την ελληνική κοινωνία-οικονομία σε ανάπτυξη και μεγέθυνση. Και το Μνημόνιο σε συνδυασμό με τις νομοθετικές ρυθμίσεις σε εργασιακά και ασφαλιστικό "για τις ανάγκες εφαρμογής προγράμματος σταθερότητας της Ελληνική Οικονομίας" έρχονται να επικυρώσουν ακόμα πιο βίαια, θεσπίζοντας νέα μέτρα, τη σύγκλιση στο δόγμα του Ορθού, Μοναδικού και Υπεύθυνου νεοφιλελευθερισμού.

Έτσι η λύση μέσα σε αυτή τη συγκυρία πρέπει να είναι άμεση μα πάνω απ’ όλα Υπεύθυνη, δεδομένου ότι η έκτακτη συνθήκη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης απαιτεί έκτακτα μέτρα. Πάνω σε αυτή την αναγκαιότητα στήνεται μια στρατηγική τακτική επίθεσης προκειμένου να αποφευχθεί ταχύτατα οποιοσδήποτε κίνδυνος απειλής και αντίστασης που θα μπορούσε να προκύψει μέσα από μια κλιμακωτή μεταρρύθμιση. Μια στρατηγική τακτική επίθεσης προκειμένου να ποδοπατηθεί η όποια πιθανή αντι-στράτευση στο «καθολικό συμφέρον» της κοινωνίας αρνούμενη την οικοδόμηση της κοινωνικής συναίνεσης.

«Οι πολιτικές…της δεκαετίας του 1980, μέσω της συμπίεσης της οικονομίας και των δημοσίων δαπανών, ήταν το πρόσχημα για το τσάκισμα των εργατών»
Άλαν Μπάντ (Οικονομικός Σύμβουλος της Θάτσερ)


Τη στιγμή που κράτος και κεφάλαιο πυορροούν σε κάθε άγγιγμα, η μνήμη άθελά της προβάλλει το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν ως μια εικόνα διαφορετική καλύτερη, τέλεια. Μια εικόνα μπροστά στην οποία το παρόν φαντάζει ξεπεσμένο, λειτουργώντας ως το αρχιμήδειο σημείο στήριξης απ’ όπου ατενίζουμε το μέλλον με κάποια αισιοδοξία. Ξεχνώντας ότι το σήμερα είναι απλά η όξυνση του τότε…

Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από το να βάλουμε στο επίκεντρο της κριτικής και της επίθεσής μας τον ίδιο το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και αναπαραγωγής σχέσεων εκμετάλλευσης και εξουσίας. Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από την άρνηση του «κοινού συμφέροντος». Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από το να επικοινωνήσουμε, να συλλογικοποιήσουμε και να οργανώσουμε τις ανάγκες μας. Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από τη δημιουργία των σχέσεων και των όρων εκείνων που θα κάνουν το πρόταγμα της κοινωνικής-ταξικής επανάστασης ακόμα πιο απτό. Τα θέλουμε όλα.


Όποιος των αγώνα έχει ξεχάσει να μοιράζεται θα μοιραστεί την ήττα.

Το τραυματισμένο πόδι του Σίμου ακρωτηριάζεται και πάντα φρουρούμενος οδηγείται στον Ευαγγελισμό όπου και νοσηλεύεται μέχρι σήμερα.
Οι αρχικές διαρροές που συνέδεαν τον Σίμο Σεϊσίδη με τη ληστεία στον Ταύρο αποσύρονται ως δια μαγείας εν μία νυκτί. Εντούτοις, αυτή τη στιγμή παραμένει όμηρος στα χέρια του κράτους, κατηγορούμενος για συμμετοχή στους βαφτισμένους από την αστυνομία και τα ΜΜΕ «ληστές με τα μαύρα», για την οποία διώκονταν ήδη από τις αρχές του 2006. Τότε, ως «συνήθης ύποπτος» από παλιά για τις Αρχές, με συνοπτικές διαδικασίες θεωρήθηκε ένοχος για τη ληστεία την 17η Ιανουαρίου στην Εθνική Τράπεζα στη Σόλωνος και για σωρεία άλλων ληστειών. Τα στοιχεία ανύπαρκτα, η αδιάλειπτη συμμετοχή του όμως στους κοινωνικούς αγώνες και η αντικρατική του δράση πλήρως υπαρκτή. Ο Σίμος αρνείται να παραδοθεί στις Αρχές και διαφεύγει, όπως και οι άλλοι 2 κατηγορούμενοι (Μ. Σεϊσίδης, Γ. Τσιρώνης) για την ίδια υπόθεση. Τον Οκτώβρη του 2009, με υπουργική απόφαση, και ενώ τα σημάδια της οικονομικής κρίσης είχαν αρχίσει να γίνονται πιο έντονα, το κράτος θεωρεί προτεραιότητά του να επικηρύξει τους τρεις διωκόμενους με το ποσό των 600.000 €. Όπως θα αποδειχτεί, όμως, ακόμα και στο δικαστήριο οι «ληστές με τα μαύρα» δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι των Αρχών και των ΜΜΕ. Ο συλληφθής για τη ληστεία στη Σόλωνος, αναρχικός, Γιάννης Δημητράκης, αθωώνεται για τις επιπλέον ληστείες και το κατασκεύασμα των «φοβερών και τρομερών κακοποιών», στους οποίους είχαν φορτωθεί σχεδόν όλες οι ορφανές ληστείες στα συρτάρια της ΓΑΔΑ, αποκαλύπτεται.
Το κράτος, επικουρούμενο από τα ΜΜΕ είχε, όμως, επιτελέσει το σκοπό του. Η ηθική και πολιτική απαξίωση του Σίμου είχε πραγματωθεί, η αναπόδεικτη κατηγορία της συμμετοχής στη ληστεία της Σόλωνος παρέμενε και η εικόνα του που φιγούραρε σε όλα τα αστυνομικά τμήματα, ως «σεσημασμένος κακοποιός», έδινε την νομιμοποίηση στον κάθε μπάτσο να εξασκήσει τη σκοποβολή του πάνω του.
Η στάση που επεφύλαξε και επιφυλάσσει το κράτος στον αγωνιστή Σίμο Σεισίδη βασίζεται στην πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Όπως αποδεικνύεται και από τη δικογραφία, ο μπάτσος πυροβόλησε τον Σίμο εν ψυχρώ και από πίσω χωρίς επουδενί να απειλείται από τον διωκόμενο. Έτσι, το θύμα μετατρέπεται αυτόματα σε θύτη, απλώς και μόνο γιατί ο ένας τυγχάνει να είναι αναρχικός και ο άλλος κρατικό όργανο. Τι και αν ακόμα και οι μπάτσοι που βρίσκονταν στο σημείο δεν μαρτυρούν ότι ο Σίμος κρατούσε όπλο ή ακόμα περισσότερο το είχε στρέψει προς τους διώκτες του. Ψιλά γράμματα τη στιγμή που η εξουσία οφείλει να επιβάλλει τη δική της αλήθεια.
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι τη στιγμή που η κυριαρχία το μόνο που «παρέχει» είναι περισσότερη φτώχεια, ταυτόχρονα εγγυάται μέσω των δολοφόνων μπάτσων της περισσότερη απαξίωση της ίδιας της έννοιας της ζωής, στοχεύοντας και πυροβολώντας αδιακρίτως. Τα διαρκώς διογκούμενα σώματα ασφαλείας, με ρητή εντολή για μηδενική ανοχή, χτυπάνε, τρομοκρατούν, πυροβολούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, όποιον θεωρούν ύποπτο. Είναι ακόμα πιο σαφές σήμερα ότι αυτό που υπόσχεται το κράτος στους «υπηκόους του» είναι η ωμή καταστολή. Πολλώ δε μάλλον για ανθρώπους που έχουν ρητώς, εδώ και χρόνια, επιλέξει το άλλο στρατόπεδο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Αυτό στο οποίο κυριαρχεί η αντίσταση, ο αγώνας, η αλληλεγγύη και το όραμα για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Αυτό το στρατόπεδο στο οποίο το κράτος βλέπει τα σπάργανα της καταστροφής του και εντός του τους ορατούς εχθρούς τους οποίους οφείλει να τσακίσει, να αφήσει ανάπηρους, να σκοτώσει.


Κανένας αγωνιστής δεν θα μείνει μόνος του στα χέρια του κράτους
Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Σίμου Σεϊσίδη

Μοιράστηκε σε γειτονιές της Αθήνας παραμονές της Πρωτομαγιάς.

κείμενο για την επίθεση στο αναρχικό Ρεσάλτο και τον Δεκέμβρη του 2009:

κείμενο που καλούσε στην πορεία προς την πλ. Αγίου Παντελεήμονα (7/7/09):

Να συντρίψουμε το σύγχρονο άπαρτχαϊντ

Η «τελική λύση» για την εξόντωση των μεταναστών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Η ελληνική δημοκρατία ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στα «μιάσματα», που νοθεύουν την εθνική καθαρότητα και «βρωμίζουν» τις γειτονιές των αστικών κέντρων. Οι επιχειρήσεις-σκούπα υλοποιούνται η μία μετά την άλλη, οι απελάσεις συνεχίζονται σε αυξητική κλίμακα, νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατασκευάζονται, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί φύλαξης των συνόρων στέλνουν με ταχείς ρυθμούς στον πάτο του Αιγαίου μετανάστες και πρόσφυγες, που επιχειρούν να εισέλθουν στον «παράδεισο» των δυτικών καπιταλιστικών μητροπόλεων.

Την ίδια ώρα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε τροπολογία για την επιμήκυνση του χρόνου-κράτησης μέχρι και 18 μήνες των μεταναστών χωρίς χαρτιά, καθώς και για τον χαρακτηρισμό ως «επικίνδυνου για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια» κάθε μετανάστη στον οποίο θα ασκηθεί ποινική δίωξη για αδίκημα, που επισύρει τουλάχιστον 3 μήνες ποινής! Ακόμη και ο θεμέλιος λίθος του αστικού δικαιϊκού συστήματος, το τεκμήριο της αθωότητας, πάει περίπατο. Χωρίς καν δίκη, οι κρατικές αρχές με μια απλή δίωξη θα μπορούν να απελαύνουν με συνοπτικές διαδικασίες, όποιον κρίνουν ότι αντιστάθηκε ή εξύβρισε τα όργανα, επειδή τόλμησε να ζητήσει, πχ, διερμηνέα για να καταθέσει το αίτημα ασύλου του ή παρακάλεσε για λίγο νερό τους φρουρούς του.

συνέχεια εδώ

κείμενο αφίσας:

Δεν είναι για τους μισθούς που δε μας αρκούν

Δεν είναι για τα ωράρια που δεν υπάρχουν

Δεν είναι για την ανύπαρκτη κοινωνική ασφάλιση

Δεν είναι γιατί ο καθένας συνδιαλέγεται ατομικά τους όρους της δουλειάς του

Δεν είναι για τους εργατοπατέρες που ξεπουλάνε αγώνες

Δεν είναι για τα αφεντικά που μας θέλουν με σκυμμένα κεφάλια

Δεν είναι για την ανεργία, τις απειλές, τους βιασμούς, τις δολοφονίες

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Είναι γιατί θέλουμε να απορρυθμίσουμε τους χρόνους της καθημερινότητάς μας

να δημιουργήσουμε ανατρεπτικά πεδία γνωριμίας, συζήτησης, ζύμωσης

για να συλλογικοποιήσουμε τις επιθυμίες μας

και να καταστρέψουμε τους όρους αιχμαλωσίας μας

για μια ζωή χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση

γιατί δεν τους χρειαζόμαστε εμείς, αυτοί μας χρειάζονται

γιατί όλα μας ανήκουν

το κείμενο που μοιράστηκε στην απεργία:

Για τη Γενική Απεργία

2/4/2009

και κάθε Γενική Απεργία

Ορίζοντας ως απεργία το μπλοκάριμα της παραγωγικής διαδιακασίας με την μαζική αποχή των εργαζόμενων απο αυτήν, το ερώτημα που είναι σήμερα πιο επίκαιρο απο ποτέ κατά την διάρκεια μιας «μαζικής - γενικής» απεργίας, είναι αν όντως η χρησιμοποίηση αυτού του επιθέτου αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Η προβληματική ως προς τον χαρακτηρισμό μιας απεργίας ως «μαζικής - γενικής», στέκεται τόσο σε ποσοτικούς όσο και σε ποιοτικούς όρους, οι οποίοι έχουν μια κοινή συνιστώσα: την απουσία του συλλογικού σε επίπεδο διαδικασιών και διεκδικήσεων.

συνεχίζεται εδώ