χορός της καρμανιόλας

                                 Χορός της Καρμανιόλας

Σκευωρία ?! Μία λέξη δεν αρκεί…

Η Ασφάλεια κατασκευάζει ένα γράμμα που στη συνέχεια ταχυδρομεί στον εαυτό της· σ’ αυτό ο “ανώνυμος πληροφοριοδότης” όχι μόνο κατονομάζει έμενα και άλλους δύο συντρόφους, αλλά δίνει επιπλέον τους αριθμούς των κινητών μας και τις διευθύνσεις μας! Με βάση αυτό το γράμμα ασκούνται διώξεις, και προσαγόμαστε στις 29 Απριλίου 2011 .

Όμως το θέατρο είναι πολύ άσχημα στημένο. Παρά τις εισβολές στα σπίτια μας, και την διαπόμπευση, οι ίδιες οι φωτογραφίες και οι αντιφάσεις της δικογραφίας, λειτουργούν εξευτελιστικά για τους διωκτικούς μηχανισμούς. Στην απελπισία τους από την ένδεια των κατασκευασμένων στοιχείων, οι ανακριτικές αρχές παγώνουν για ένα χρόνο την υπόθεση, ενώ τα ΜΜΕ ανακοινώνουν εμφατικά ότι η έρευνα επικεντρώνεται σε διαφορετικά πρόσωπα, εκει που για 48 ώρες θριαμβολογούσαν στην πλάτη μας.

Ένα χρόνο μετά, καθώς “όλως τυχαίως” συμπληρώνονται 2χρόνια από τα γεγονότα της 5ης Μαη, η υπόθεση αναθερμαίνεται, επαναφέροντας την στοχοποίηση στα πρόσωπα.

Το παραπάνω δεν μπορεί να ερμηνευτεί ανεξάρτητα από την ευρύτερη συγκυρία.
Τα τελευταία 3 χρόνια βίαιης υποβάθμισης του βιωτικού επιπέδου, συμπαρέσυραν μαζί τους μεγάλο μέρος από τις κοινωνικές αυταπάτες που νοηματοδότησαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες.

Απέναντι στο θρυματισμένο κοινωνικό συμβόλαιο, η κρατική μηχανή οχυρώνεται τόσο με υλικούς όσο και με ιδεολογικούς όρους.
Απέναντι λοιπόν στους χιλιάδες μουδιασμένους “υπήκοους” που πλέον ψιλαφούν την συλλογική αντίσταση, που σε μέρες όπως η 12η Φλεβάρη αψηφούν τις κρατικές απαγορεύσεις, δεν αρκούν ούτε οι χιλιάδες των μπάτσων, ούτε οι κατασταλτικοί εξοπλισμοί εκατομυρίων.

Κάπως έτσι η 5η Μαη τείνει να μετατραπεί σε μια ζωφερή επέτειο του καθεστώτος. Το κράτος αγκαζέ με media και διανοούμενους, επιδίωκει να επανακαταλάβει το μονοπώλιο της βίας, χρεωνοντας την κοινωνική αντιβία με το βάρος 3 νεκρών.
Το μήνυμα είναι σαφές. Κάθε διαδηλωτής σε δυναμική πορεία, είναι ένας εν δυνάμει δολοφόνος, απλά και μόνο γιατί υπήρξε στον δρόμο.

Και η στοχοποίηση των τριών μας, το προχωράει ένα βήμα παρακάτω. Στοχοποιεί παράλληλα το αναρχικό κίνημα, ακριβώς για την διαχρονική του επιλογή να στέκεται στο πλάι των κοινωνικόταξικών αγώνων, χωρίς να δίνει πιστοποιητικά αστικής νομιμόφροσύνης, προτάσσοντας την ολική ρήξη με το καθεστώς και δρώντας παράλληλα προς αυτή την κατεύθυνση. Το στοχοποιεί γιατί ιδιαίτερα στο σήμερα, η απαξίωση της πολιτικής, και των λογικών ανάθεσης και διαμεσολάβησης, βάζει τα αναρχικά προτάγματα στα χείλη και τις δράσεις χιλιάδων, βάζει τους αναρχικούς συμμέτοχους σε ένα ευρύ φάσμα αγώνων, που ξεπερνά τα παραδοσιακά στεγανά.

Είναι όμως πάνω από όλα εικόνες απο το μέλλον χιλιάδων άλλων αγωνιζόμενων, που καθώς ο κύκλος της καταστολής διευρύνεται, θα βρεθούν στο στόχαστρο ανεξαρτήτως μιας συνεκτικής ή μη πολιτικής ταυτότητας.

Απέναντι στο μέλλον που μας επιφυλλάσεται, αν κάτι μπορεί να δώσει μια όποια απάντηση, δεν είναι μια “ισχυρη” και “εύστοχη” θέση που αρνείται να μπεί στο παιχνίδι της διαλεκτικής, κλεισμένη στην βεβαιότητα της, αλλά η ίδια η αποδοχή της πολυμορφίας των αντιστάσεων, των πολλών πιθανών θέσεων και απαντήσεων που διασταυρώνονται. Οφείλουμε πάνω από όλα στους ευατούς μας, να διαρρηξουμε τους διαχωρισμούς που κατακερματίζουν τους αγωνιζόμενους και να αντεπιτεθούμε !

Γ.Π.

Στις 29/04/2011και ενώ έβγαινα από το σπίτι μου το πρωί, ένας άντρας με πλησίασε τρέχοντας και ύστερα άλλος ένας που φορούσε την κουκούλα από την μπλούζα του μαζί με μια γυναίκα με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά της και βάζοντάς με στο πεζοδρόμιο του δρόμου όρθιο με την πλάτη προς το πρόσωπό τους, προσπάθησαν να με καθησυχάσουν λέγοντας μου ότι δε θα μου κάνουν τίποτα, ότι είναι από την ασφάλεια (δείχνοντας μόνο ένας την αστυνομική του ταυτότητα) και να τους ακολουθήσω με το αυτοκίνητο που ήρθε μετά από 5 λεπτά, στον 6ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. για κάποια υπόθεση που θα κρατήσει λίγο χρόνο. Πήραν το κινητό μου τηλέφωνο από νωρίς και ενεργοποιημένο, προσωπικά μου έγγραφα, και την τσάντα πλάτης που είχα μαζί μου.

Στον 6ο όροφο της ασφάλειας που με πήγαν, με έβαλαν να καθίσω απομονωμένος με χειροπέδες πισθάγκωνα σε απόσταση 5 μέτρων από τον τοίχο. Άνοιξαν την τσάντα μου ψάχνοντας λεπτομερώς μπροστά μου και μου έκαναν σωματικό έλεγχο. Παρέμεινα εκεί για αρκετές ώρες και μου γνωστοποιήθηκε από κάποιον Υποδιευθυντή του 2ου τμήματος Κρατικής Ασφάλειας, (λογικά το τμήμα αυτό ήταν υπεύθυνο για την παραμονή μου εκεί) ότι έχω προσαχθεί “για κάποια επεισόδια” και ότι πρέπει να περιμένω.

Αφού πέρασαν περίπου 4 ώρες μου είπαν πως πρέπει να γίνει έρευνα στο σπίτι μου, με παρουσία δικιά μου και ενός εισαγγελέα, η οποία και έγινε ενώ παρέμενα στο διάστημα αυτό με χειροπέδες πισθάγκωνα. Από την έρευνα κυρίως στο δωμάτιό μου αλλά και του συγκάτοικού μου κατάσχεσαν μια κεντρική μονάδα υπολογιστή, μία βιντεοκάμερα, ένα καπέλο τζόκεϊ και κάποια ρούχα δικά μου, δίνοντας αρκετή σημασία σε βιβλία και έντυπα πολίτικου περιεχομένου, και προσωπικές σημειώσεις.

Στη συνέχεια αφού με γύρισαν πίσω στην Ασφάλεια και στον ίδιο όροφο μου είπαν να τους ακολουθήσω άγνωστο για που ακριβώς, καταλήγοντας τελικά στον 11ο όροφο (Αντιτρομοκρατική), χωρίς να μου εξηγήσουν το λόγο. Από μόνος μου κατάφερα να ακούσω από τα λεγόμενά τους για κάποια “αναγνώριση”. Εκεί με πήγαν σε κάποιο ειδικά διαμορφωμένο χώρο – δωμάτιο που ήταν χώρος αναγνώρισης από “μάρτυρες”.

Μου είπαν να σταθώ εκεί όρθιος με κάποιον της Ασφάλειας δίπλα μου πρώτα, και ύστερα να σταθώ μόνος μου, γυρίζοντας το πρόσωπό μου προφίλ δεξιά – αριστερά. Μπήκε κάποιος ανώτερος της Ασφάλειας, μου έδωσε το καπέλο που είχαν κατασχέσει από το σπίτι μου και μου είπαν να το φορέσω και μάλιστα με διάφορους τρόπους! Όλο αυτό το διάστημα άκουγα ομιλίες από τον εξωτερικό χώρο του δωματίου και κάποιους να έχουν φτάσει στον όροφο που πιθανώς να ήταν “μάρτυρες” που είχαν έρθει να αναγνωρίσουν το πρόσωπό μου.

Αφού τελείωσε η διαδικασία αυτή, με κατέβασαν στον προηγούμενο όροφο λέγοντάς μου ξανά να καθίσω στην ίδια θέση όπου παρέμεινα τις περισσότερες ώρες, με τον ίδιο τρόπο, αυτή τη φορά χωρίς χειροπέδες και το βλέμμα πάντα προς τον τοίχο. Στις συνεχείς ερωτήσεις μου προς τους προϊσταμένους σχετικά με την επικοινωνία με κάποιον συγγενή μου ή με δικηγόρο, οι απαντήσεις ήταν αρνητικές ή μου έλεγαν πως αργότερα θα μπορέσω να επικοινωνήσω.

Ύστερα από 10 ώρες παραμονής στο συγκεκριμένο χώρο, μου ανακοίνωσαν πως σε 10 λεπτά μπορώ να φύγω, αφού μου έδωσαν μία κλήση για διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης στις 05/05/2011 που όλως τυχαίως συνέπιπτε με την ημερομηνία της μεγάλης αντιμνημονιακής πορείας και των τραγικών συμβάντων στην τράπεζα Marfin όπου τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους πριν από ένα χρόνο. Η κλήση είναι από τον εισαγγελέα Πλημ/κων Αθηνών και αφορά την παράβαση 7 άρθρων του ποινικού κώδικα, εξ' αυτών και κακουργήματα.

Την ίδια μέρα είχαν γίνει άλλες 4 προσαγωγές συντρόφων στην Ασφάλεια και έρευνες στα σπίτια τους. Τέσσερις από τους προσαχθέντες λάβαμε κλήση για προκαταρκτική εξέταση σχετικά με τα γεγονότα της 5ης Μαΐου 2010 στην απεργιακή πορεία. Δεν είναι τυχαίο που μας καλούν όλους τους προσαχθέντες στις 5 και 6 Μαΐου στην Ασφάλεια. Φαντάζομαι ότι θέλουν να φτιάξουν κλίμα τρόμο-υστερίας από Μ.Μ.Ε. και Γ.Α.Δ.Α. για άλλη μία φορά. Άλλη μια φορά κατατρεγμός και συκοφάντηση ανθρώπων που κινούνται πολιτικά στον Αναρχικό-Αντιεξουσιαστικό χώρο, όπως έκαναν την ίδια μέρα των προσαγωγών τα Μ.Μ.Ε. που μιλούσαν για συλλήψεις και ενόχους του εμπρησμού της Τράπεζας Marfin.

Φυσικά δε θα μπορούσα να συμμετέχω σε κάτι τέτοιο. Η αξιοπρέπειά μου σαν άνθρωπος, αλλά και σαν πολιτικό ον δεν μου επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Πιστεύω στην ανατροπή του συστήματος, αλλά όχι στην χρήση βίας σαν αυτοσκοπό. Πιστεύω σε μια Ταξική Πάλη δούλων προς αφεντικά, σε μια άλλη κοινωνία, Ελεύθερη, Αταξική, Αντιεξουσιαστική και Αυτοοργανωμένη που έχει αποκοπεί από κάθε έννοια σκλαβιάς, εκμετάλλευσης, καταπίεσης. Για αυτό και η κλήτευσή μου από τους “κυρίους” Ανακριτικούς υπαλλήλους της Ασφάλειας σχετικά με τα γεγονότα στην περσινή απεργία του Μαΐου, έχει σκοπό την στοχοποίηση συγκεκριμένου χώρου και ατόμων και ο λόγος της είναι πολιτικός. Τους ενοχλεί και θέλουν να καταστείλουν πολιτικές κινήσεις και αντιστεκόμενες φωνές που αγωνίζονται για μια Ελεύθερη Κοινωνία.

Ο προσαχθείς Θ.Σ.

Τις μέρες αυτές -διόλου τυχαία ενόψει της συμπλήρωσης 2 χρόνων από τον τραγικό θάνατο των 3 εργαζομένων στη Μαρφίν- ανακινείται πάλι από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές η αστήρικτη και άδικη δίωξή μου-καθώς και άλλων δυο αναρχικών συντρόφων- σχετικά με τα γεγονότα της πορείας της 5ης Μάη.

Την Παρασκευή 29/4/11, μετά από οργανωμένη επιχείρηση της ασφάλειας, οδηγήθηκα στη ΓΑΔΑ, χωρίς να μου γνωστοποιήσουν το λόγο της προσαγωγής μου. Μετά από δυο ώρες πραγματοποιήθηκε έρευνα στο σπίτι μου παρουσία εισαγγελέα, ενώ η περιοχή είχε κατακλυστεί από δεκάδες αστυνομικούς και δημοσιογράφους. Το συναίσθημα της οργής διαδέχτηκε αυτό της έκπληξης μόλις πληροφορήθηκα ότι η προσαγωγή μου αφορούσε τα γεγονότα της 5ης Μάη 2010. Η κορύφωση της πολύχρονης στοχοποίησής μου από την αστυνομία και τα «παπαγαλάκια» της είχε μόλις φτάσει. Από την επόμενη κιόλας μέρα δημοσιεύματα στο Βήμα και Τα Νέα, από τους ασφαλιτοδημοσιογράφους Λαμπρόπουλο και Νεσφυγέ – Βραδέλη αντίστοιχα, με φωτογράφιζαν ως τον αρχηγό της ομάδας που επιτέθηκε στο βιβλιοπωλείο Ιανός.

Οι αστυνομικοπολιτικοί εγκέφαλοι που μετά από έρευνες 2 ετών επιλέγουν συνειδητά να με εμπλέξουν σε αυτή την υπόθεση -επιδιώκοντας τη σπίλωση και την διαπόμπευσή μου- γνωρίζουν πολύ καλά έχοντας εξετάσει 90 κάμερες και 70 αυτόπτες μάρτυρες ότι δεν πήρα μέρος σε καμία επίθεση στον Ιανό. Η συνεπής και δυναμική παρουσία μου όλα αυτά τα χρόνια στους κοινωνικούς αγώνες φαίνεται ότι ενοχλεί, γι’ αυτό και χρόνια τώρα είμαι στο στόχαστρο της ασφάλειας. Άλλωστε από τις 5.5.2005, με κείμενο μου στην Ελευθεροτυπία, είχα καταγγείλει τη στενή μου παρακολούθηση από την ασφάλεια και την απόπειρά τους να με ρίξουν εν κινήσει από τη μηχανή. Έκτοτε έχω βρεθεί στο ίδιο έργο θεατής, άλλοτε με το να βρίσκομαι υπό διαρκή παρακολούθηση, άλλοτε με το να «φωτογραφίζομαι» από τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της ασφάλειας για ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι και άλλοτε με προσαγωγές-απαγωγές, όπως στις 25.10.2010 πριν την έναρξη της μεγάλης αντικατασταλτικής διαδήλωσης, στις 28.10.2011 πριν την παρέλαση στην περιοχή του Χολαργού και στις 12.2.2012 πριν την μεγαλιώδη διαδήλωση ενάντια στο Μνημόνιο 2, οπότε αφού δεν κατάφεραν να απαγάγουν εμένα, απήγαγαν τη σύντροφο μου Α.Κ., την οποία και κράτησαν στη ΓΑΔΑ ως τις 22.30 το βράδυ.

Φυσικά και πήρα μέρος στη διαδήλωση της 5ης Μάη. Φυσικά και ένωσα τη φωνή μου και τις δυνάμεις μου με τους εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που πορεύτηκαν με οργή προς τη βουλή. Φυσικά και από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζω να συμμετέχω σε όλους τους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες. Από τις διαδηλώσεις ενάντια στα συνεχόμενα αντικοινωνικά μέτρα και τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε φυλακισμένους αγωνιστές, μέχρι τους αγώνες στις γειτονιές ως μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης Χολαργού Παπάγου.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί γίνονται όλα αυτά στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και που αποσκοπούν. Όλα αυτά λοιπόν διαδραματίζονται σε μια περίοδο που το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του επιχειρούν μια επίθεση άνευ προηγουμένου στους καταπιεσμένους. Εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αιματηρούς αγώνες καταργήθηκαν. Οι άνεργοι ξεπερνούν πλέον το 1.000.000. Η αφαίμαξη με κάθε τρόπο των εργαζομένων και η τρομοκράτησή τους για να ενδώσουν στους εκβιασμούς των αφεντικών είναι πλέον η ωμή πραγματικότητα. Η αντίσταση όμως αναπτύσσεται, δυναμώνει και ενώνει μέρα με τη μέρα τους εκμεταλλευόμενους. Αυτό είναι που προσπαθεί να ανακόψει το κράτος, χρησιμοποιώντας όλο το φάσμα των κατασταλτικών μεθόδων. Ξύλο, δακρυγόνα, επιχειρήσεις σκούπα, παρακολουθήσεις, δημοσίευση φωτογραφιών διαδηλωτών και συλλήψεις στο σωρό.

Δεν έχω καμία σχέση με ό,τι πάει να μου προσάψει η κρατική ασφάλεια. Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να έχω οποιαδήποτε σχέση με ενέργειες που θα μπορούσαν να σπιλώσουν και να πάνε πίσω τον πολιτικό μου χώρο και γενικότερα το κίνημα, πόσο μάλλον ενέργειες που στρέφονται ενάντια σε εργαζόμενους. Οι κρατικές μεθοδεύσεις δεν θα ανακόψουν τις κοινωνικές αντιστάσεις ενάντια στη σύγχρονη χούντα, δεν θα τρομοκρατήσουν τον αγωνιζόμενο λαό. Απαιτώ να σταματήσει η δίωξή μου, καθώς και των άλλων δύο αναρχικών συντρόφων που διώκονται για την ίδια υπόθεση.

Ν.Λ.27-3-2012

           

     Παρασκευή 29 Απρίλη, 3 σύντροφοι και ένα ακόμα άτομο απαγάγονται από τις αστυνομικές αρχές και οδηγούνται στην ΓΑΔΑ για ώρες, χώρια ο ένας από τον άλλο, χωρίς να τους αναφέρουν καν το λόγο προσαγωγής τους. Στα σπίτια τους γίνονται έρευνες και στα κανάλια ανακοινώνονται «συλλήψεις υπόπτων» για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο Ιανός και τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της τράπεζας Μαρφίν στην οδό Σταδίου, που επέφερε τον τραγικό θάνατο 3 τραπεζοϋπαλλήλων από αναθυμιάσεις ένα χρόνο πριν, κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους απεργιακής διαδήλωσης της 5ης Μάη 2010.

     Οι 3 σύντροφοι που προσάγονται, πέρα από τη συμμετοχή τους στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα, δε διατηρούν ούτε πολιτικές ούτε διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ τους και γνωρίζονται μόνο εξ όψεως από εκδηλώσεις, συνελεύσεις και πορείες, ενώ αγνοούν το τέταρτο πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια της κράτησής τους, στον Ν.Λ. δε λένε κουβέντα, για τον Γ.Π. προσάγουν έναν φίλο του τον οποίο πιέζουν να τον υποδείξει ως συμμέτοχο στις συγκεκριμένες επιθέσεις, ενώ τον Θ.Σ. τον τοποθετούν πίσω από ένα τζάμι, του ζητάνε να φορέσει ένα καπέλο-τζόκεϊ και δεκάδες ασφαλίτες και αυτόπτες μάρτυρες παρελαύνουν μήπως τον αναγνωρίσουν. Παράλληλα, αρχίζουν να διαρρέουν σενάρια στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο (από γνωστούς ασφαλιτοδημοσιογράφους με πρωτεργάτη όπως πάντα τον Λαμπρόπουλο του Βήματος), περί αστυνομικών παρακολουθήσεων στο παρελθόν του Γ.Π. για ενδεχόμενη συμμετοχή του στη «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς», όπως και για υπόνοιες των αστυνομικών αρχών σχετικά με συμμετοχή του Ν.Λ. σε «τρομοκρατικές» ομάδες και ενέργειες όπως και στο περιβόητο (κατασκευασμένο από την ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική) «επαναστατικό ταμείο».

     Έρευνες σε σπίτια, πιεστικές προσπάθειες απόσπασης «καταθέσεων», παράθεση φωτογραφιών, διαδικασίες (?!) «αναγνώρισης»… Όπως ήταν αναμενόμενο, αποτέλεσμα μηδέν, παρά την επικοινωνιακή διαχείριση, τον ηθικό στιγματισμό και τον πόλεμο λάσπης από τα «παπαγαλάκια» της ασφάλειας, από τους προπαγανδιστές του καθεστώτος. Μετά από 8 ώρες κράτησης χωρίς την παραμικρή ενημέρωση είτε στους ίδιους είτε στους δικηγόρους και τους οικείους τους, οι προσαχθέντες αφήνονται ελεύθεροι και τους δίνεται ένα χαρτί για «κατάθεση εξηγήσεων» σχετικά με σωρεία άρθρων του ποινικού κώδικα που παραπέμπουν στις επιθέσεις στον Ιανό και στην Μαρφίν, στους δύο για τις 5 Μάη και στους άλλους δύο για τις 6 Μάη. Ένα χαρτί για «ανωμοτί κατάθεση» (μαρτυρική κατάθεση χωρίς όρκο, προκαταρκτικό στάδιο της ενδεχόμενης απόδοσης κατηγοριών) που σε κάθε άλλη περίπτωση σου επιδίδεται ή θυροκολλείται στην κατοικία σου. Δεν υπάρχει, δηλαδή, δίωξη ούτε σύλληψη, παρά μόνο μια «φιλική» προσαγωγή σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, με την απειλή να τους αποδοθούν από το πουθενά κατηγορίες για ανθρωποκτονίες, χρήση εκρηκτικών κλπ, που επισείουν ποινές τρις ισόβια. Μετά τις σχετικές προθεσμίες που ζήτησαν για την «κατάθεση εξηγήσεων», τις μέρες αυτές οι προσαχθέντες καταθέτουν υπομνήματα, με τα οποία αρνούνται κατηγορηματικά οποιαδήποτε σχέση ή συμμετοχή τους στα όσα τους αποδίδονται. Τα κείμενα των ίδιων των προσαχθέντων σχετικά με την αστυνομική απαγωγή τους, τις έρευνες στα σπίτια τους, την κράτησή τους στη ΓΑΔΑ και τα συμβάντα στα οποία επιχειρούν να τους εμπλέξουν είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικά.

     Ένα χρόνο μετά την έναρξη επιβολής των μνημονίων κοινωνικής υποδούλωσης και λεηλασίας, η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση που ξεκίνησε στις 29 Απρίλη και συνεχίζεται ακόμα, έχει την ιδιαίτερη σημασία της για το καθεστώς, τόσο μέσα στην τρέχουσα κοινωνική-οικονομική-πολιτική συγκυρία όσο και ευρύτερα.

     Η κοινωνική οργή επεκτείνεται αν και σε μεγάλο βαθμό παραμένει ακόμα υπόκωφη. Τα περιθώρια συναινέσεων έχουν στενέψει. Η κυβερνητική αξιοπιστία έχει κατακρημνιστεί μαζί με τη συνολική και βαθιά κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος και των κομματικών του παραφυάδων στα μάτια του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Ο Μάιος είναι μήνας που αναμένονται νέα επώδυνα αντικοινωνικά μέτρα μαζί με την έναρξη του «προγράμματος» εκποίησης δημόσιας περιουσίας και κρατικά ελεγχόμενων επιχειρήσεων (ΔΕΚΟ) προς το ιδιωτικό κεφάλαιο. Και η γενική απεργία της 11ης Μάη έρχεται ως σταυροδρόμι των πολυποίκιλων κοινωνικών αντιστάσεων της περιόδου, μετά από σχεδόν 3 μήνες σκόπιμης άρνησης των εργατοπατέρων να κηρύξουν απεργιακές κινητοποιήσεις.

     Μέσα σε ένα τέτοιο κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση της 29ης Απρίλη εξυπηρετεί τους σκοπούς του αποπροσανατολισμού (κοινωνικού και αγωνιστικού), του μουδιάσματος και της αδρανοποίησης των κοινωνικών αντιδράσεων, της δέσμευσης αντικαθεστωτικών δυνάμεων για την πραγματοποίηση κινήσεων αλληλεγγύης με την παράλληλη επιδίωξη πρόκλησης βαθύτερου κατακερματισμού στο εσωτερικό τους.

     Η κατασταλτική και επικοινωνιακή επιχείρηση της 29ης Απρίλη, όμως, εξυπηρετεί και κάτι ευρύτερο. Τοποθετημένη έναν χρόνο ακριβώς από το τραγικό συμβάν στη Μαρφίν αποτέλεσε το έναυσμα για τις καθεστωτικές δυνάμεις να συμβάλλουν η καθεμία με τον τρόπο της σε μια προσπάθεια μετατροπής της 5ης Μάη σε επέτειο του καθεστώτος, σε ένα αντίβαρο για την 6η Δεκέμβρη 2008, τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, την κοινωνική-ταξική εξέγερση που ξέσπασε σε όλο τον ελλαδικό χώρο, τις παρακαταθήκες που άφησε και τις προεκτάσεις της μέχρι σήμερα.

     Το κράτος οργάνωσε την κατασταλτική μεθόδευση επιλέγοντας έντεχνα τη χρονική στιγμή ξεδίπλωσής της (για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για τους δράστες της επίθεσης ήδη από το περσινό καλοκαίρι, οπότε ολοκληρώθηκαν οι μαρτυρικές καταθέσεις και η έρευνα του οπτικοακουστικού υλικού που πάρθηκε από 90 κρατικές και ιδιωτικές κάμερες, αφού η επιδίωξη είναι διαφορετική). Τα ΜΜΕ επιτέλεσαν τον χειραγωγικό και προπαγανδιστικό τους ρόλο, αναμασώντας τα σενάρια της ασφάλειας, σπέρνοντας σύγχυση και διαδίδοντας ψεύδη. Αριστερά και δεξιά (απο)κόμματα κατέθεσαν λουλούδια και στεφάνια έξω από τη Μαρφίν τη φετινή 5η Μάη. Νεοναζί κάλεσαν συγκέντρωση έξω από την καμένη τράπεζα το απόγευμα της ίδιας μέρας. Και κάτι «αριστερο-αντιεξουσιαστές» (?!) «άνθρωποι του πνεύματος» κάλεσαν συζήτηση το μεσημέρι της ίδιας μέρας στο βιβλιοπωλείο Ιανός με θέμα «η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική» (από τον τίτλο ομώνυμου βιβλίου που κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες). Καθόλου τυχαία, λοιπόν, όλος ο καθεστωτικός εσμός στοιχήθηκε γύρω από την προσπάθεια απαξίωσης της κοινωνικής συγκρουσιακότητας και στιγματισμού του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος.

     Όπως, όμως έχει αναφερθεί ξανά, ο θάνατος της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Επαμεινώνδα Τσακάλη, είναι κομμάτι του δικού μας πόνου, του πόνου του κινήματος αντίστασης, του κόσμου του αγώνα και όχι των κροκοδείλιων δακρύων της κάθε εξουσίας. Ο θάνατος από αναθυμιάσεις των τριών τραπεζοϋπαλλήλων αποτελεί ένα μοναδικό και αδιανόητο συμβάν στο χρονικό των μεταπολιτευτικών αγώνων και λειτούργησε ως τροχοπέδη της πρωτόγνωρης κοινωνικής ορμής που εκδηλωνόταν εκείνη την ημέρα με τις διαδοχικές απόπειρες εισβολής στο κοινοβούλιο. Υπήρξε η ταφόπλακα ενός κοινωνικού ξεσπάσματος σε εξέλιξη με άγνωστες προεκτάσεις.

     Από την άλλη, είναι σαφές ότι οι νεκροί της Μαρφίν χρησιμοποιούνται από την εξουσία (που αδιαφορεί έτσι κι αλλιώς για το θάνατό τους) ως προστατευτικό ανάχωμα για την ίδια. Όμως, οι κατασταλτικές και προπαγανδιστικές επιχειρήσεις σκοπιμότητας δεν είναι σε θέση να ανακόψουν τις κοινωνικές διεργασίες αντίστασης και οργής. Ο αγώνας για μια αυτοοργανωμένη κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης συνεχίζεται. Κράτος, ΜΜΕ, αφεντικά, αν ψάχνετε για ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς δολοφονιών, κοιταχτείτε στον καθρέφτη.

                                                                                   Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

 [το κείμενο σε μορφή .pdf]

Την Πέμπτη 05/05/2011 καλείται συγκέντρωση στο κτήριο της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής (ΓΑΔΑ) στις 10:30 για τον προσαχθέντα Θ.Σ. και στις 12:30 για τον προσαχθέντα Γ.Π.

Την Παρασκευή 06/05/2011 καλείται ξανά συγκέντρωση στις 10:30 για τον προσαχθέντα Ν.Λ.

     Την Παρασκευή 29/4/2011, μετά από οργανωμένη επιχείρηση της αστυνομίας προσάγομαι στη ΓΑΔΑ. Χωρίς να μου γνωστοποιήσουν το λόγο της προσαγωγής μου, μετά από δύο ώρες πραγματοποιούν έρευνα στο σπίτι μου, ενώ η περιοχή έχει κατακλυστεί από δεκάδες αστυνομικούς και δημοσιογράφους. Ώρες αργότερα έμαθα ότι η προσαγωγή μου αφορά την υπόθεση της Marfin. Το συναίσθημα της οργής διαδέχθηκε αυτό της έκπληξης, καθώς δεν περίμενα ποτέ ότι μπορούν να φτάσουν στο ύστατο επίπεδο χαμέρπειας και γελοιότητας.

Φυσικά και πήρα μέρος στη μεγαλειώδη διαδήλωση της 5ης Μάη.

Φυσικά και ένωσα τη φωνή μου και τις δυνάμεις μου με εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές που πορεύτηκαν με οργή προς τη βουλή.

     Οι αστυνομικοπολιτικοί εγκέφαλοι που μετά από έρευνες ενός έτους επιλέγουν συνειδητά να με εμπλέξουν σε αυτήν την υπόθεση -επιδιώκοντας τη σπίλωση και τη διαπόμπευσή μου- γνωρίζουν πολύ καλά (έχοντας εξετάσει 90 κάμερες και 70 αυτόπτες μάρτυρες) ότι δεν πήρα μέρος σε καμία επίθεση είτε στη Marfin είτε στον Ιανό. Η συνεπής και δυναμική παρουσία μου, όλα αυτά τα χρόνια, στους κοινωνικούς αγώνες φαίνεται ότι ενοχλεί, γι’ αυτό και χρόνια τώρα είμαι στο στόχαστρο της ασφάλειας.

     Άλλωστε, ήδη από τις 5/5/2005, με κείμενό μου στην Ελευθεροτυπία είχα καταγγείλει την στενή μου παρακολούθηση από την ασφάλεια και την απόπειρά τους να με ρίξουν εν κινήσει από τη μηχανή. Έκτοτε έχω βρεθεί στο ίδιο έργο θεατής, άλλοτε με το να βρίσκομαι υπό διαρκή παρακολούθηση, άλλοτε με το να «φωτογραφίζομαι» από τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της ασφάλειας για ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι και άλλοτε με προσαγωγές -όπως στις 25/11/2010 πριν την έναρξη της μεγάλης αντικατασταλτικής διαδήλωσης.

     Απαιτώ να σταματήσει έδω αυτή η αηδία, που διόλου τυχαία εξυφαίνεται ένα χρόνο ακριβώς από τα γεγονότα της 5ης Μάη, ενόψει της ανακοίνωσης νέων αντικοινωνικών μέτρων, αλλά και των κινητοποιήσεων που αναμένονται απέναντι σ’ αυτά.

   

    Δεν έχω καμία σχέση με ό,τι πάει να μου προσάψει η κρατική ασφάλεια είτε αυτό είναι ο εμπρησμός της Marfin είτε το συμβάν στον Ιανό. Δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να έχω οποιαδήποτε σχέση με ενέργειες που προκάλεσαν το θάνατο τριών ανθρώπων και πήγαν πίσω τον πολιτικό μου χώρο, αλλά κυρίως το ορμητικό κοινωνικό ξέσπασμα ενάντια στην υπογραφή του Μνημονίου.

    

     Η παράλογη, αστήρικτη και εκδικητική προσπάθεια εμπλοκής μου έχει ως μοναδικό στόχο την ηθική μου εξόντωση και την ομηρία μου στο πιο νοσηρό σενάριο αστυνομικής φαντασίας.

Ν.Λ.