Χορός της Καρμανιόλας

Ο Χορός της Καρμανιόλας ήταν λαϊκό έθιμο των αβράκωτων. Παραδοσιακός χορός ο οποίος αποτελούσε έναν τρόπο έκφρασης των υποτελών τάξεων. Επί Ροβεσπιέρου έγινε ο χορός που συνόδευε αποκεφαλισμούς αστών, δικαστών και αντεπαναστατών γενικότερα. Λαμβάνοντας κατά νου τη ρήση του Μπένγιαμιν ότι «τίποτε απ' ότι έχει συμβεί δεν πρέπει να χαθεί από την ιστορία» και προσθέτοντας ότι «μονάχα στη λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει ολότελα το παρελθόν της», η επιλογή του ονόματος έγινε για να διατηρήσει στο παρόν τόσο το ιστορικό περιεχόμενο του χορού (κριτικά πάντα) όσο και την μελλοντική προβολή του. Να τον χορεύουμε στην απελευθερωμένη κοινωνία του αύριο.

Μπροσούρα

Μπροσούρα
Για να κατεβάσετε τη μπροσούρα σε μορφή PDF κάντε κλικ στην εικόνα

Εκδηλώσεις

Εκδηλώσεις
26/02/10: Oικονομική Κρίση & Συναίνεση
Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Όχι, ρε κουφάλες! Δεν τελείωσε τίποτα!

Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στην απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 2010, σε 2000 αντίτυπα.



Όχι, ρε κουφάλες!
Δεν τελείωσε τίποτα!


  Τσαρλατάνοι, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, δημοσιογράφοι, χειρομάντες και επιστήμονες ζητωκραυγάζουν Υπεύθυνα πως «δεν υπάρχει εναλλακτική» λύση. Μονόδρομος. «Eδώ όπου φθάσαμε, οι “βάρβαροι” του ΔΝΤ δεν είναι “μια κάποια λύσις” είναι η μόνη που υπάρχει στον ορίζοντα», επομένως ή θα «αλλάξουμε» ή θα «βουλιάξουμε». Έτσι «το πραγματικό δίλημμα σήμερα είναι αν θα πάμε πίσω σε όσα μας οδήγησαν εδώ ή αν θα δημιουργήσουμε μια Ελλάδα διαφορετική, καλύτερη, δικαιότερη και βιώσιμη, αφήνοντας πίσω τα σφάλματα της περιόδου της μεταπολίτευσης». Και επειδή «οι δεισιδαιμονίες της μεταπολίτευσης ζουν, βασιλεύουν και καθοδηγούν» πρέπει πάνω και πρώτα απ’ όλα να υιοθετήσουμε «μια άλλη κουλτούρα», συμφιλίωσης και εθνικής ενότητας. «Για το κοινό μας όφελος» ενημερωνόμαστε ότι δεν πρέπει να «μαχόμαστε εναντίον του Γιατρού» μας.
     Για να τεκμηριώσει η κάστα των Ειδικών τη θέση του Μονόδρομου, της Μιας και Μοναδικής λύσης, με ένα στόμα και μια λαλιά διατυμπανίζει: στο δημοσιονομικό έλλειμμα η «λογική» αιτία είναι το υπερσπάταλο και υπερτροφικό κράτος (χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στα ελλιπή έσοδα λόγω της φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου), στο έλλειμμα ανάπτυξης η «λογική» αιτία είναι το ακατάλληλο επενδυτικό κλίμα και ο υπερβολικός κρατικός παρεμβατισμός (αυτός ο οποίος πριμοδοτούσε εδώ και 60 χρόνια τις ιδιωτικές επενδύσεις), στην έλλειψη ανταγωνιστικότητας η «λογική» αιτία είναι η άκαμπτη αγορά εργασίας (έχοντας τα χαμηλότερα μεροκάματα της ευρωπαϊκής ένωσης), στο αυξημένο εμπορικό έλλειμμα η «λογική» αιτία είναι ο υπερκαταναλωτισμός των νοικοκυριών (και όχι οι εγγενείς δομικές αντιφάσεις των υπερεθνικών οικονομικών σχηματισμών που συμμετέχει η Ελλάδα), στο έλλειμμα πολιτικής αντιπροσώπευσης η «λογική» αιτία είναι το αναξιοκρατικό – κομματικό – πελατειακό κράτος ως αποτέλεσμα της μεταπολίτευσης (ξεχνώντας ότι έτσι εξασφαλιζόταν η κοινωνική συναίνεση και η κοινωνική ειρήνη).
    Η Αλήθεια των Ειδικών με αυτό τον τρόπο καθορίζει τόσο το περιεχόμενο όσο και τα όρια ανάγνωσης της πραγματικότητας. Και θέτοντας το ερώτημα «Τί να κάνουμε;» ουσιαστικά ανοίγει ένα διάλογο κουφών…Διάλογο κουφών επειδή κινείται μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αλήθειας, αναζητώντας Υπεύθυνες Πρακτικές λύσεις, χωρίς να αφήνει το οποιοδήποτε περιθώριο σκέψης και έκφρασης κάποιας εναλλακτικής/ανατρεπτικής πρότασης. «Πρακτικές προτάσεις ζητάμε, ρεαλιστικές, για την αντιμετώπιση της δεινής οικονομικής κατάστασης της χώρας». Οτιδήποτε διαφορετικό είναι μη-ρεαλιστικό και συνεπώς ανάξιο λόγου.
        Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ως προϊόν της φύσης, ως κάτι το αναπόφευκτο και όχι ως αποτέλεσμα της ιστορίας που μπορεί να ανατραπεί. Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας που ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής παράγει και αναπαράγει, ως «φυσικές» σχέσεις και «φυσικούς» νόμους. Είναι αυτή η Αλήθεια που παρουσιάζει υπό το ένδυμα της επιστημονικής «ουδετερότητας», το συγκεκριμένο ταξικό συμφέρον των καπιταλιστών ως κοινό, ως εθνικό.


Αν δεν τολμάμε…δεν είναι επειδή τα πράγματα είναι δύσκολα.
Τα πράγματα είναι δύσκολα επειδή δεν τολμάμε…


  Ωστόσο οι διαρκείς επικλήσεις για εθνική ενότητα και εθνική συμφιλίωση δεν μπορούν να συνεχίζουν να συσκοτίζουν τις ταξικές διαιρέσεις και τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς που υπάρχουν και οξύνονται. Οι κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις είναι σύμφυτες με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αποτέλεσμα του διαρκούς ανταγωνισμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Στην προσπάθεια αναζήτησης διεξόδου από την κρίση το κεφάλαιο επιτάσσει την αύξηση της υπεραξίας και της υπερ-εργασίας, προκειμένου να επανακτήσει το τη δυνατότητα συσσώρευσης και επέκτασής του, κάνοντας ξεκάθαρο ότι: έχουμε Πόλεμο.

Ας τελειώνουμε λοιπόν!

Με τα κοπρόσκυλα, τους εργατοπατέρες που δηλώνουν πως «δεν υπάρχουν ορατές πολιτικές εναλλακτικές λύσεις» και άρα «δεν χρειάζονται απεργίες γιατί το μνημόνιο είναι τετελεσμένο γεγονός».
Με τα αφεντικά που εντείνουν το μέτωπο του πολέμου που βρίσκεται εδώ και καιρό σε εξέλιξη.
Με τους τσαρλατάνους, τους πολιτικούς, τους σαλτιμπάγκους, τους δημοσιογράφους, τους χειρομάντες και τους επιστήμονες.
Με όλους όσοι πασχίζουν τεχνουργώντας το κοινό-εθνικό συμφέρον να επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας».

Ας τους υπενθυμίσουμε…


Όχι ρε κουφάλες! Δεν τελείωσε τίποτα! Ούτε η μεταπολίτευση τελείωσε… Ούτε ο εμφύλιος τελείωσε… Ούτε εμείς τελειώσαμε! Όλα τώρα αρχίζουν!



Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Παρέμβαση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Την Παρασκευή 10/12, μεταξύ 12.30 – 2.30 μμ, στο πλαίσιο της μέρας συντονισμένων δράσεων στα ΜΜΜ, πραγματοποιήθηκε από 25 περίπου συντρόφους/ισσες μαζικό μοίρασμα κειμένων σε οδηγούς και επιβάτες στα ελληνικά καθώς και 2 μεταφρασμένα στα αγγλικά και στα γαλλικά απευθυνόμενα στους μετανάστες, στα δύο ρεύματα της Πατησίων (ύψος ΑΣΟΕΕ). Επίσης φωνάχτηκαν συνθήματα, κολλήθηκε πλήθος αυτοκόλλητων μέσα και έξω από τα οχήματα, χτυπήθηκαν stencil πάνω τους που έγραφαν ”Ελεύθερες μεταφορές για όλους” και ”Αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων στα ΜΜΜ, ρουφιάνοι ελεγκτές ” και μπλοκαρίστηκαν τα ακυρωτικά μηχανήματα. Η αναπόκριση οδηγών, επιβατών και διερχόμενων ήταν θετική, ανταλλάχτηκαν βιαστικές κουβέντες και άνοιξαν συζητήσεις στις στάσεις με ντόπιους και μετανάστες.
Το κείμενο που μοιράστηκε…
 

…και το αυτοκόλλητο που κολλήθηκε.


Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Πορεία για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση: 11 Δεκεμβρίου, 11 π.μ. Μοναστηράκι



ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ


     Η παγκόσμια κυριαρχία, έχοντας σήμερα να αντιμετωπίσει μια συνολική συστημική κρίση, επιχειρεί τον εξίσου συνολικό και εξαιρετικά βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας, επιδιώκοντας τον ολοκληρωτισμό, την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης, την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής. Η διατήρηση και η αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας επιτάσσει τώρα την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας. Ο ούτως η άλλως εκβιαστικός χαρακτήρας της μισθωτής εργασίας αποκαλύπτεται πια σε όλο του το μεγαλείο, με την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των μισθών, την απελευθέρωση των απολύσεων, με την απειλή της ανεργίας. Παράλληλα, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι εγκαθιδρύεται ένα μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, που οπλίζεται για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αντίσταση στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου.

     Την ίδια στιγμή που η τρομοκρατία επιβάλλεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, την ίδια στιγμή που οι συνθήκες εκμετάλλευσης οξύνονται, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν πρόθυμα την υπεράσπιση των επιλογών των αφεντικών και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, προπαγανδίζοντας τον κυρίαρχο λόγο και προωθώντας την υποταγή, ενώ τα κόμματα και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές προσπαθούν με κάθε τρόπο να χειραγωγήσουν την κοινωνική οργή και να επιβάλουν την κοινωνική ειρήνη, με εκκλήσεις περί «εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης απέναντι στην κρίση».

     Η εξουσία επενδύει στο φόβο -με προφανή σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την εκτόνωση της κοινωνικής οργής-, στοχοποιώντας τα πλέον ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια. Ο ανταγωνισμός και η εξατομίκευση, ως δομικά στοιχεία του καπιταλισμού, εν μέσω της γενικευμένης κρίσης τείνουν να λάβουν το χαρακτήρα του ανοιχτού αλληλοσπαραγμού των καταπιεσμένων, του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έφτασαν στο κέντρο της Αθήνας για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση που τους επιφύλαξε η λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης, με τα ΜΜΕ, το επίσημο κράτος και τις παρακρατικές φασιστικές συμμορίες να συντονίζονται σε μια ρητορική μίσους και εξόντωσης.

     Απέναντι στον ολοκληρωτισμό που επιβάλλει η δημοκρατία, η μόνη πραγματική προοπτική αντίστασης είναι οι κοινοί, αδιαμεσολάβητοι αγώνες των καταπιεσμένων -ντόπιων και μεταναστών-, η αυτοοργάνωση και η συλλογικοποίηση παντού: στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στους εαυτούς μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού και των ιεραρχικών δομών των κοινωνικών σχέσεων, που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 11/12 Μοναστηράκι 11:00 π.μ.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Πορεία Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία: 25 Νοεμβρίου, 18.00 Προπύλαια

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

κάθε μυαλό και αγώνας, κάθε καρδιά και επανάσταση




Στους καιρούς που η καπιταλιστική

βαρβαρότητα προσφέρει μόνο φτώχεια,

καταστολή και εξαθλίωση,

η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ αποτελεί την άμυνα στην

επέλασή της,
η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ σφυρηλατεί τις σχέσεις μέσα

στη τάξη των καταπιεσμένων

και καλλιεργεί το έδαφος για τη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ,

η οποία ανοίγει τους δρόμους


για μια ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, για την

ΑΝΑΡΧΙΑ και τον ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

η κρίση είναι ο καπιταλισμός



Το ελληνικό κράτος βρίσκεται στα πρόθυρα της «χρεοκοπίας» και της «καταστροφής». Το διογκωμένο «έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών», «η ελλιπής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας», «το υδροκέφαλο, υπερ-σπάταλο κράτος» και η «απαξίωση των θεσμών» παρουσιάζονται ως ανοιχτές πληγές οι οποίες πρέπει να θεραπευτούν άμεσα.


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ελληνική οικονομία έχει διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι μετά από κάθε μεγάλη οικονομική κρίση, όπου οι εγγενείς αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής εντείνονται, η ελληνική οικονομία χρεοκόπει, όπως το 1893 και το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη ή το 1932 και τη «μάχη της δραχμής» επί Ε. Βενιζέλου. Γεγονότα που απομυθοποιούν το ότι «την κρίση την κληρονομήσαμε» από έξω ή το ότι βρεθήκαμε στη δύνη «κακών» κερδοσκόπων. Τα προβλήματα έχουν να κάνουν αφενός με τις αντιφάσεις που προκύπτουν από την δόμηση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, αφετέρου από τις αντιθέσεις που υπάρχουν στους ευρύτερους καπιταλιστικούς σχηματισμούς (ΕΕ) που αυτή συμμετέχει. Απλά σε περιόδους κρίσεων οι αντιφάσεις αυτές τυγχάνει να οξύνονται.

«Επειδή η κρίση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία είναι συνολική και πολύπλευρη ανάλογη πρέπει να είναι και η απάντηση…οριστική απομάκρυνση από συμπεριφορές, νοοτροπίες και πολιτικές του παρελθόντος που μας έφεραν στη σημερινή δεινή κατάσταση» διατυμπανίζει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στην ετήσια έκθεσή του για την ελληνική οικονομία. Από την άλλη οι κονδυλοφόροι ταγοί του συστήματος με οιμωγές διαπιστώνουν ότι «παραμένουμε θύματα των αδύναμων θεσμών, της έλλειψης προσωπικής πειθαρχίας και της ανομίας που μας έφεραν ως εδώ».

Μιας και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και αναπαραγωγής σχέσεων εκμετάλλευσης και εξουσίας δεν αμφισβητείται έρχεται και ξαναεπικυρώνεται με ακόμα πιο βίαιους όρους. Δεν φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Δεν φταίνε οι κοινωνικές συνθήκες που υποθάλπουν και αναπαράγουν τόσο τις συλλογικές όσο και τις μεμονωμένες συμπεριφορές.

Φταίμε εμείς που παρασυρθήκαμε από την ανεξέλεγκτη ηδονή της «απόλαυσης», απομακρυσμένοι από κάθε ίχνος «ηθικής». Φταίει η υπερβολική κρατική παρεμβατικότητα που υπήρχε σε όλες τις αγορές. Φταίει η ανελαστική αγορά εργασίας με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα συνδικάτα και τις απεργίες. Φταίνε όλοι οι παράγοντες που επηρέαζαν την εξασφάλιση του «κατάλληλου επιχειρηματικού κλίματος», το οποίο θα οδηγούσε και την ελληνική κοινωνία-οικονομία σε ανάπτυξη και μεγέθυνση. Και το Μνημόνιο σε συνδυασμό με τις νομοθετικές ρυθμίσεις σε εργασιακά και ασφαλιστικό "για τις ανάγκες εφαρμογής προγράμματος σταθερότητας της Ελληνική Οικονομίας" έρχονται να επικυρώσουν ακόμα πιο βίαια, θεσπίζοντας νέα μέτρα, τη σύγκλιση στο δόγμα του Ορθού, Μοναδικού και Υπεύθυνου νεοφιλελευθερισμού.

Έτσι η λύση μέσα σε αυτή τη συγκυρία πρέπει να είναι άμεση μα πάνω απ’ όλα Υπεύθυνη, δεδομένου ότι η έκτακτη συνθήκη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης απαιτεί έκτακτα μέτρα. Πάνω σε αυτή την αναγκαιότητα στήνεται μια στρατηγική τακτική επίθεσης προκειμένου να αποφευχθεί ταχύτατα οποιοσδήποτε κίνδυνος απειλής και αντίστασης που θα μπορούσε να προκύψει μέσα από μια κλιμακωτή μεταρρύθμιση. Μια στρατηγική τακτική επίθεσης προκειμένου να ποδοπατηθεί η όποια πιθανή αντι-στράτευση στο «καθολικό συμφέρον» της κοινωνίας αρνούμενη την οικοδόμηση της κοινωνικής συναίνεσης.

«Οι πολιτικές…της δεκαετίας του 1980, μέσω της συμπίεσης της οικονομίας και των δημοσίων δαπανών, ήταν το πρόσχημα για το τσάκισμα των εργατών»
Άλαν Μπάντ (Οικονομικός Σύμβουλος της Θάτσερ)


Τη στιγμή που κράτος και κεφάλαιο πυορροούν σε κάθε άγγιγμα, η μνήμη άθελά της προβάλλει το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν ως μια εικόνα διαφορετική καλύτερη, τέλεια. Μια εικόνα μπροστά στην οποία το παρόν φαντάζει ξεπεσμένο, λειτουργώντας ως το αρχιμήδειο σημείο στήριξης απ’ όπου ατενίζουμε το μέλλον με κάποια αισιοδοξία. Ξεχνώντας ότι το σήμερα είναι απλά η όξυνση του τότε…

Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από το να βάλουμε στο επίκεντρο της κριτικής και της επίθεσής μας τον ίδιο το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και αναπαραγωγής σχέσεων εκμετάλλευσης και εξουσίας. Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από την άρνηση του «κοινού συμφέροντος». Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από το να επικοινωνήσουμε, να συλλογικοποιήσουμε και να οργανώσουμε τις ανάγκες μας. Ζητούμενο για εμάς δεν μπορεί να είναι άλλο από τη δημιουργία των σχέσεων και των όρων εκείνων που θα κάνουν το πρόταγμα της κοινωνικής-ταξικής επανάστασης ακόμα πιο απτό. Τα θέλουμε όλα.


Όποιος των αγώνα έχει ξεχάσει να μοιράζεται θα μοιραστεί την ήττα.
Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

Από τη στοχοποίηση στην εξόντωση


Στις 03/05/10 ο Σίμος Σεϊσίδης πυροβολείται από τον μπάτσο Παναγιώτη Μπόκο. Αφορμή υπήρξε μια ληστεία την ίδια μέρα στην περιοχή του Ταύρου. Κάποιες ώρες αργότερα στο Γκάζι, ο Σίμος θεωρείται ύποπτος, καταδιώκεται από τους μπάτσους και λίγα λεπτά μετά πυροβολείται πισώπλατα, τραυματίζεται στο πόδι και συλλαμβάνεται. Οδηγείται στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο και 2 μέρες αργότερα στο ΚΑΤ. Οι συνθήκες κράτησής του περιγράφονται γλαφυρά από την ανακοίνωση την οποία εξέδωσε η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος, η οποία «καταδικάζει το όργιο παραβίασης κάθε δεοντολογίας, ιατρικής και δικονομικής που λαμβάνει χώρα κατά τη νοσηλεία του Σίμου Σεϊσίδη σε ειδικό θάλαμο του ΚΑΤ. Είναι αδιανόητο να παρέχεται νοσηλεία στον κρατούμενο Σεϊσίδη υπό τα συνεχή βλέμματα αστυνομικών φρουρών και θεράποντες γιατροί και νοσηλευτές να εξαναγκάζονται σε ωμή παραβίαση του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας. Είναι επίσης αδιανόητα και προσβλητικά για τον πολιτισμό μας τα όσα καταγγέλλονται - ότι αστυνομικοί φρουροί φωτογραφίζουν τον κρατούμενο την ώρα που του γίνονται αλλαγές και καθαρισμοί περιττωμάτων, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύουν την νοσηλεία του από αποκλειστική νοσηλεύτρια επιλογής του νοσοκομείου».
Το τραυματισμένο πόδι του Σίμου ακρωτηριάζεται και πάντα φρουρούμενος οδηγείται στον Ευαγγελισμό όπου και νοσηλεύεται μέχρι σήμερα.
Οι αρχικές διαρροές που συνέδεαν τον Σίμο Σεϊσίδη με τη ληστεία στον Ταύρο αποσύρονται ως δια μαγείας εν μία νυκτί. Εντούτοις, αυτή τη στιγμή παραμένει όμηρος στα χέρια του κράτους, κατηγορούμενος για συμμετοχή στους βαφτισμένους από την αστυνομία και τα ΜΜΕ «ληστές με τα μαύρα», για την οποία διώκονταν ήδη από τις αρχές του 2006. Τότε, ως «συνήθης ύποπτος» από παλιά για τις Αρχές, με συνοπτικές διαδικασίες θεωρήθηκε ένοχος για τη ληστεία την 17η Ιανουαρίου στην Εθνική Τράπεζα στη Σόλωνος και για σωρεία άλλων ληστειών. Τα στοιχεία ανύπαρκτα, η αδιάλειπτη συμμετοχή του όμως στους κοινωνικούς αγώνες και η αντικρατική του δράση πλήρως υπαρκτή. Ο Σίμος αρνείται να παραδοθεί στις Αρχές και διαφεύγει, όπως και οι άλλοι 2 κατηγορούμενοι (Μ. Σεϊσίδης, Γ. Τσιρώνης) για την ίδια υπόθεση. Τον Οκτώβρη του 2009, με υπουργική απόφαση, και ενώ τα σημάδια της οικονομικής κρίσης είχαν αρχίσει να γίνονται πιο έντονα, το κράτος θεωρεί προτεραιότητά του να επικηρύξει τους τρεις διωκόμενους με το ποσό των 600.000 €. Όπως θα αποδειχτεί, όμως, ακόμα και στο δικαστήριο οι «ληστές με τα μαύρα» δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι των Αρχών και των ΜΜΕ. Ο συλληφθής για τη ληστεία στη Σόλωνος, αναρχικός, Γιάννης Δημητράκης, αθωώνεται για τις επιπλέον ληστείες και το κατασκεύασμα των «φοβερών και τρομερών κακοποιών», στους οποίους είχαν φορτωθεί σχεδόν όλες οι ορφανές ληστείες στα συρτάρια της ΓΑΔΑ, αποκαλύπτεται.
Το κράτος, επικουρούμενο από τα ΜΜΕ είχε, όμως, επιτελέσει το σκοπό του. Η ηθική και πολιτική απαξίωση του Σίμου είχε πραγματωθεί, η αναπόδεικτη κατηγορία της συμμετοχής στη ληστεία της Σόλωνος παρέμενε και η εικόνα του που φιγούραρε σε όλα τα αστυνομικά τμήματα, ως «σεσημασμένος κακοποιός», έδινε την νομιμοποίηση στον κάθε μπάτσο να εξασκήσει τη σκοποβολή του πάνω του.
Η στάση που επεφύλαξε και επιφυλάσσει το κράτος στον αγωνιστή Σίμο Σεισίδη βασίζεται στην πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας. Όπως αποδεικνύεται και από τη δικογραφία, ο μπάτσος πυροβόλησε τον Σίμο εν ψυχρώ και από πίσω χωρίς επουδενί να απειλείται από τον διωκόμενο. Έτσι, το θύμα μετατρέπεται αυτόματα σε θύτη, απλώς και μόνο γιατί ο ένας τυγχάνει να είναι αναρχικός και ο άλλος κρατικό όργανο. Τι και αν ακόμα και οι μπάτσοι που βρίσκονταν στο σημείο δεν μαρτυρούν ότι ο Σίμος κρατούσε όπλο ή ακόμα περισσότερο το είχε στρέψει προς τους διώκτες του. Ψιλά γράμματα τη στιγμή που η εξουσία οφείλει να επιβάλλει τη δική της αλήθεια.
Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι τη στιγμή που η κυριαρχία το μόνο που «παρέχει» είναι περισσότερη φτώχεια, ταυτόχρονα εγγυάται μέσω των δολοφόνων μπάτσων της περισσότερη απαξίωση της ίδιας της έννοιας της ζωής, στοχεύοντας και πυροβολώντας αδιακρίτως. Τα διαρκώς διογκούμενα σώματα ασφαλείας, με ρητή εντολή για μηδενική ανοχή, χτυπάνε, τρομοκρατούν, πυροβολούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, όποιον θεωρούν ύποπτο. Είναι ακόμα πιο σαφές σήμερα ότι αυτό που υπόσχεται το κράτος στους «υπηκόους του» είναι η ωμή καταστολή. Πολλώ δε μάλλον για ανθρώπους που έχουν ρητώς, εδώ και χρόνια, επιλέξει το άλλο στρατόπεδο του κοινωνικού ανταγωνισμού. Αυτό στο οποίο κυριαρχεί η αντίσταση, ο αγώνας, η αλληλεγγύη και το όραμα για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Αυτό το στρατόπεδο στο οποίο το κράτος βλέπει τα σπάργανα της καταστροφής του και εντός του τους ορατούς εχθρούς τους οποίους οφείλει να τσακίσει, να αφήσει ανάπηρους, να σκοτώσει.


Κανένας αγωνιστής δεν θα μείνει μόνος του στα χέρια του κράτους
Άμεση απελευθέρωση του αναρχικού Σίμου Σεϊσίδη
Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Αφίσες από την Απεργία στις 20/5


Οι παρακάτω αφίσες, κολλήθηκαν μαζικά την ημέρα της απεργίας στις 20/5.


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Όλοι στη Γενική Απεργία στις 20/05

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ...

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΚΤΟΝΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΕ 24ωρες ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ...

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 20/05 ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ...

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

οι δολοφόνοι “θρηνούν” τα θύματά τους


(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)


Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.

Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ


ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ


ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010
στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

«Μετανοείτε• ήγγικε γάρ η βασιλεία των οικονομικών»

Μοιράστηκε στη πορεία της γενικής απεργίας στις 5 Μαΐου.


Σπρέντ, δευτερογενής αγορά ομολόγων δημοσίου, ασφάλιστρα κινδύνου, σορτάρισμα, οικονομική άνοδος, οικονομική κάθοδος, οικονομική κάμψη, ύφεση, χρεοκοπία, μηχανισμός στήριξης, ευρωπαϊκή ένωση, διεθνές νομισματικό ταμείο…


Λέξεις, φράσεις, νοήματα που προκαλούν σύγχυση και πανικό. Φόβος κυριεύει τους πάντες ακούγοντας ειδικούς και επιστήμονες να αναλύουν αυτό το οποίο συμβαίνει με έναν επιτηδευμένα ακατανόητο τρόπο. Βέβαια η κατακλείδα είναι απόλυτα σαφής από όλους του ομιλητές: «η κρίση θέλει Δικαιοσύνη»…«η κοινωνία να αναλάβει το μερίδιο της δικής της Ευθύνης»…«Όλοι μαζί να συμφωνήσουμε και να χτίσουμε ένα νέο συλλογικό συμφέρον για τον τόπο και την κοινωνία»…«ανάληψη προσωπικών ευθυνών και Διαφάνεια».

Ο «διαφανής» λόγος για την επιμονή στην ασάφεια και στη σύγχυση είναι βέβαια σημαντικός για την διαστρέβλωση των νοημάτων και την μετατόπιση του βάρους των ευθυνών. Έτσι το νοηματικό περιεχόμενο της κρίσης που για τον κεφαλαιοκράτη σημαίνει συρρίκνωση των περιθωρίων κέρδους ταυτίζεται με το περιεχόμενο της κρίσης που για τον εργαζόμενο σημαίνει ανεργία, φόβο, αβεβαιότητα και εν τέλει μη επιβίωση. Η ανησυχία για "ένα εξοχικό λιγότερο" εξισώνεται με την "αγωνία για το αν θα έχω χρήματα να πληρώσω το νοίκι μου τον επόμενο μήνα". Το αδιέξοδο του καπιταλισμού και του κεφαλαίου μετατρέπεται σε «εθνική υπόθεση», ο μηχανισμός στήριξης ευρωπαικής ένωσης και ΔΝΤ «ήλθεν αμαρτωλούς σώσαι», την ώρα που το «επισηρόμενον μιαντήριο» προσπαθεί απεγνωσμένα να μετανοήσει αναζητώντας ελπίδες μέσα στη φορμόλη…

η κρίση είναι ο καπιταλισμός
 
Τελικά τι είναι αυτή η κρίση και ποιος φταίει; Μήπως η κρίση είναι χρηματοπιστωτική; Είναι αποτέλεσμα των «κερδοσκοπικών» χειρισμών κάποιων αδηφάγων golden boys; Μήπως είναι κρίση των εθνικών χρεών; Απαντήσεις που προσπαθούν να δοθούν σε επίπλαστα διλήμματα που θέτει η κυριαρχία για μια μη ταξική αποτίμηση των αδιεξόδων του παρόντος. Για την κρίση δεν φταίνε ούτε τα «χρυσά στελέχη», ούτε οι κερδοσκόποι, ούτε οι αγορές, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι ταξιτζήδες, ούτε οι βενζινοπώλες, ούτε οι μετανάστες. Για την κρίση φταίει ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Ευθύνη θα έχουμε αν παραδοθούμε στον βίαιο ορυμαγδό της συναίνεσης. Αν αποδεχτούμε την εφαρμογή πολιτικών που έχουν οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια - στο παρελθόν σε άλλες χώρες - σε αδιέξοδα και σε διαρκή εξαθλίωση. Αν συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε στα κελεύσματα της αστικής νομιμότητας μιας και «δεν υπάρχει νόμος εκτός από το νόμο της δημοκρατίας». Αν συνεχίσουμε να παραμένουμε απαθείς, σιωπηροί και αμέτοχοι ενσωματώνοντας τον φόβο των εκμεταλλευτών ως κομμάτι ή/και παράγωγο της δικής μας αμηχανίας. Αν δεν αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στη θέση των πληττόμενων, στη τάξη των καταπιεσμένων, που αρνούνται το «κοινό εθνικό συμφέρον» με τους κεφαλαιοκράτες.

Όταν είχε τεθεί παλαιότερα το ζήτημα της τυραννίας η επιλογή ήταν: «ή οι αλυσίδες ή τα όπλα του ΕΑΜ». Το τι θα επιλέξουμε στη παρούσα φάση είναι άγνωστο. Ωστόσο ας αναγνωρίσουμε ότι έχουμε πόλεμο όπου το Δίκιο το έχουν οι αγωνιζόμενοι.
Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Cogito Ergo Sum


Μοιράστηκε σε γειτονιές της Αθήνας παραμονές της Πρωτομαγιάς.
Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

26/2 Eκδήλωση - συζήτηση: Oικονομική κρίση και συναίνεση


κείμενο αφίσας:


Κάνε την κρίση ευκαρία

Η οικονομική ύφεση είναι ευκαρία...
...για τους κυρίαρχους να επιτείνουν τους όρους εκμετάλλευσης
...για τους καταπιεσ
μένους να δημιουργήσουν τους όρους της κοινωνικής απελευθέρωσης













Προβολή βίντεο: "Capitalism hits the fans"
Εκδήλωση - Συζήτηση: "Οικονομική κρίση και συναίνεση"

26/2 Παρασκεύη, ώρα 7μ.μ.
Κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

Αρχείο

Συγκεντρώσεις

...