Χορός της Καρμανιόλας

Ο Χορός της Καρμανιόλας ήταν λαϊκό έθιμο των αβράκωτων. Παραδοσιακός χορός ο οποίος αποτελούσε έναν τρόπο έκφρασης των υποτελών τάξεων. Επί Ροβεσπιέρου έγινε ο χορός που συνόδευε αποκεφαλισμούς αστών, δικαστών και αντεπαναστατών γενικότερα. Λαμβάνοντας κατά νου τη ρήση του Μπένγιαμιν ότι «τίποτε απ' ότι έχει συμβεί δεν πρέπει να χαθεί από την ιστορία» και προσθέτοντας ότι «μονάχα στη λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει ολότελα το παρελθόν της», η επιλογή του ονόματος έγινε για να διατηρήσει στο παρόν τόσο το ιστορικό περιεχόμενο του χορού (κριτικά πάντα) όσο και την μελλοντική προβολή του. Να τον χορεύουμε στην απελευθερωμένη κοινωνία του αύριο.

Μπροσούρα

Μπροσούρα
Για να κατεβάσετε τη μπροσούρα σε μορφή PDF κάντε κλικ στην εικόνα

Εκδηλώσεις

Εκδηλώσεις
26/02/10: Oικονομική Κρίση & Συναίνεση
Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

Αφίσες από την Απεργία στις 20/5


Οι παρακάτω αφίσες, κολλήθηκαν μαζικά την ημέρα της απεργίας στις 20/5.


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

Όλοι στη Γενική Απεργία στις 20/05

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΟΛΟΜΕΤΩΠΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ...

ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΕΚΤΟΝΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΕ 24ωρες ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ...

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΙΣ 20/05 ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ...

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

οι δολοφόνοι “θρηνούν” τα θύματά τους


(για τον σημερινό τραγικό θάνατο 3 ανθρώπων)


Η μεγαλειώδης απεργιακή συγκέντρωση και πορεία σήμερα Τετάρτη 5 Μαϊου μετατράπηκε σε έναν κοινωνικό χείμαρο οργής. Τουλάχιστον 200 χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας στο δρόμο (εργαζόμενοι και άνεργοι, στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ντόπιοι και μετανάστες) επιχειρούσαν επί ώρες σε διαδοχικά κύματα να περικυκλώσουν και να καταλάβουν τη Βουλή. Οι δυνάμεις καταστολής σε πλήρη διάταξη στο γνώριμο ρόλο τους, αυτόν της προάσπισης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις πολύωρες και εκτεταμένες. Το πολιτικό σύστημα και οι θεσμοί του στο ναδίρ.

Αναμέσα σε όλα όμως, ένα περιστατικό τραγικό που καμιά λέξη δεν μπορεί να το περιγράψει: 3 άνθρωποι νεκροί από αναθυμιάσεις στο υποκατάστημα της Marfin Bank στην οδό Σταδίου που τυλίχθηκε στις φλόγες.

Το κράτος και σύσσωμος ο δημοσιογραφικός συρφετός, χωρίς καμία αιδώ απέναντι στους νεκρούς και τους οικείους τους, μιλούν από την πρώτη στιγμή για δολοφόνους-κουκουλοφόρους, επιχειρώντας να αξιοποίησουν το συμβάν για να κατευνάσουν το ρεύμα κοινωνικής οργής που ξέσπασε, για να αποκαταστήσουν το κουρελιασμένο τους κύρος, για να επιβάλλουν ξανά τον αστυνομικό στρατό κατοχής στους δρόμους, για να καταστείλλουν τις εστίες κοινωνικής αντίστασης και ανυπακοής στην κρατική τρομοκρατία και την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Για το λόγο αυτό τις τελευταίες ώρες οι αστυνομικές δυνάμεις επελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας, έχουν προχωρήσει σε εκατοντάδες προσαγωγές και έχουν εισβάλει με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες κρότου λάμψης στην αναρχική κατάληψη “χώρος ενιαίας πολύμορφης δράσης” στην οδό Ζαϊμη και στο “στέκι μεταναστών” στην Τσαμαδού προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (και οι δυο χώροι στα Εξάρχεια). Την ίδια στιγμή, η απειλή της βίαιης αστυνομικής εκκένωσης επικρέμμεται πάνω και από τους υπόλοιπους αυτοοργανωμένους χώρους (καταλήψεις και στέκια) μετά το πρωθυπουργικό διάγγελμα περί εισβολών για τη συλλήψη των “δολοφόνων”.

Οι κυβερνήτες, οι κρατικοί αξιωματούχοι, το πολιτικό προσωπικό, τα τηλεφερέφωνα και οι έμμισθοι κονδυλοφόροι επιχειρούν με τον τρόπο αυτό να καθάρουν το καθεστώς τους και να εγκληματοποιήσουν τους αναρχικούς και κάθε ακηδεμόνευτη φωνή αγώνα. Λες και υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα αυτοί που επιτέθηκαν στην τράπεζα να γνώριζαν πως μέσα υπήρχαν άνθρωποι και ωστόσο να την πυρπόλησαν (εφόσον ισχύει το επίσημο σενάριο). Μάλλον μπερδεύουν τους αγωνιζόμενους ανθρώπους με τους εαυτούς τους, που χωρίς κανένα ενδοιασμό παραδίδουν ολόκληρη την κοινωνία στην πιο βαθιά λεηλασία και υποδούλωση, που υποδεικνύουν στους πραιτοριανούς τους να χτυπάνε ανενδοίαστα και να πυροβολούν στο ψαχνό, που οδήγησαν 3 ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία εβδομάδα λόγω χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός δολοφόνος, ο πραγματικός αυτουργός του σημερινού τραγικού θανάτου των 3 ανθρώπων είναι ο “κύριος” Βγενόπουλος, που με τους γνωστούς εργοδοτικούς εκβιασμούς (απειλή απόλυσης) ανάγκασε τους υπαλλήλους του σε ημέρα απεργίας να εργάζονται στα υποκαταστήματα της τράπεζάς του, ακόμα και σε αυτά, όπως της Σταδίου, απ’ όπου θα περνούσε η διαδήλωση. Εκβιασμοί που είναι γνώριμοι σε όλους όσοι βιώνουν καθημερινά την τρομοκρατία της μισθωτής σκλαβιάς. Να δούμε, σήμερα, τι δικαιολογίες θα βρει να ξεφουρνίσει στους οικείους των θυμάτων και σε ολόκληρη την κοινωνία (με το γνωστό σιχαμένο μελιστάλαχτο και σοβαροφανές ύφος του) αυτός ο μεγαλοκεφαλαιούχος, που ορισμένα καθεστωτικά κέντρα τον προωθούν για επόμενο πρωθυπουργό σε κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” μετά την αναμενόμενη ολοκληρωτική κατάρρευση του πολιτικού συστήματος.

Αν μπορεί μια απεργία δίχως προηγούμενο να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορεί μια διαδήλωση δίχως προηγούμενο, σε μια κοινωνική κρίση δίχως προηγούμενο, να θεωρηθεί δολοφόνος…

Αν μπορούν ανοιχτοί κοινωνικοί, ζωντανοί και δημόσιοι χώροι να θεωρηθούν δολοφόνοι…

Αν μπορεί το κράτος να απαγορεύει την κυκλοφορία και να επιτίθεται σε διαδηλωτές με το πρόσχημα να συλλάβει δολοφόνους…

Αν μπορεί ο Βγενόπουλος να κρατάει έγκλειστους εργαζόμενους μέσα σε μια τράπεζα, κατ’ εξοχήν κοινωνικό εχθρό και στόχο επίθεσης των διαδηλωτών…

…είναι γιατί η εξουσία, ο κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος, θέλει να καταστείλει στη γέννησή της μια εξέγερση που αμφισβητεί τη λύση μιας ακόμα πιο βάναυσης επίθεσης στην κοινωνία, μιας ακόμα μεγαλύτερης κοινωνικής λεηλασίας από το κεφάλαιο, μιας ακόμα πιο διψασμένης αφαίμαξής μας.

…είναι γιατί το μέλλον της εξέγερσης δε χωρά πολιτικούς και αφεντικά, αστυνομία και ΜΜΕ.

…είναι γιατί πίσω από την πολυδιαφημισμένη “μοναδική” τους λύση, υπάρχει η λύση που δε μιλάει για ρυθμούς ανάπτυξης και ανεργία, αλλά για αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση και ανθρώπινες σχέσεις.

Ας κοιταχτούν λοιπόν ανάμεσά τους τα φυράματα της εξουσίας και του κεφαλαίου, οι παρατρεχάμενοι και οι λακέδες τους για το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ζωής, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας. Και σήμερα και πάντα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ


ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ


ΟΛΟΙ & ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


ΕΞΕΓΕΡΣΗ

από την ανοιχτή συνέλευση του απογεύματος 5/5/2010
στην κατάληψη Πατησίων 61 & Σκαραμαγκά

«Μετανοείτε• ήγγικε γάρ η βασιλεία των οικονομικών»

Μοιράστηκε στη πορεία της γενικής απεργίας στις 5 Μαΐου.


Σπρέντ, δευτερογενής αγορά ομολόγων δημοσίου, ασφάλιστρα κινδύνου, σορτάρισμα, οικονομική άνοδος, οικονομική κάθοδος, οικονομική κάμψη, ύφεση, χρεοκοπία, μηχανισμός στήριξης, ευρωπαϊκή ένωση, διεθνές νομισματικό ταμείο…


Λέξεις, φράσεις, νοήματα που προκαλούν σύγχυση και πανικό. Φόβος κυριεύει τους πάντες ακούγοντας ειδικούς και επιστήμονες να αναλύουν αυτό το οποίο συμβαίνει με έναν επιτηδευμένα ακατανόητο τρόπο. Βέβαια η κατακλείδα είναι απόλυτα σαφής από όλους του ομιλητές: «η κρίση θέλει Δικαιοσύνη»…«η κοινωνία να αναλάβει το μερίδιο της δικής της Ευθύνης»…«Όλοι μαζί να συμφωνήσουμε και να χτίσουμε ένα νέο συλλογικό συμφέρον για τον τόπο και την κοινωνία»…«ανάληψη προσωπικών ευθυνών και Διαφάνεια».

Ο «διαφανής» λόγος για την επιμονή στην ασάφεια και στη σύγχυση είναι βέβαια σημαντικός για την διαστρέβλωση των νοημάτων και την μετατόπιση του βάρους των ευθυνών. Έτσι το νοηματικό περιεχόμενο της κρίσης που για τον κεφαλαιοκράτη σημαίνει συρρίκνωση των περιθωρίων κέρδους ταυτίζεται με το περιεχόμενο της κρίσης που για τον εργαζόμενο σημαίνει ανεργία, φόβο, αβεβαιότητα και εν τέλει μη επιβίωση. Η ανησυχία για "ένα εξοχικό λιγότερο" εξισώνεται με την "αγωνία για το αν θα έχω χρήματα να πληρώσω το νοίκι μου τον επόμενο μήνα". Το αδιέξοδο του καπιταλισμού και του κεφαλαίου μετατρέπεται σε «εθνική υπόθεση», ο μηχανισμός στήριξης ευρωπαικής ένωσης και ΔΝΤ «ήλθεν αμαρτωλούς σώσαι», την ώρα που το «επισηρόμενον μιαντήριο» προσπαθεί απεγνωσμένα να μετανοήσει αναζητώντας ελπίδες μέσα στη φορμόλη…

η κρίση είναι ο καπιταλισμός
 
Τελικά τι είναι αυτή η κρίση και ποιος φταίει; Μήπως η κρίση είναι χρηματοπιστωτική; Είναι αποτέλεσμα των «κερδοσκοπικών» χειρισμών κάποιων αδηφάγων golden boys; Μήπως είναι κρίση των εθνικών χρεών; Απαντήσεις που προσπαθούν να δοθούν σε επίπλαστα διλήμματα που θέτει η κυριαρχία για μια μη ταξική αποτίμηση των αδιεξόδων του παρόντος. Για την κρίση δεν φταίνε ούτε τα «χρυσά στελέχη», ούτε οι κερδοσκόποι, ούτε οι αγορές, ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι ταξιτζήδες, ούτε οι βενζινοπώλες, ούτε οι μετανάστες. Για την κρίση φταίει ο ίδιος ο καπιταλισμός.

Ευθύνη θα έχουμε αν παραδοθούμε στον βίαιο ορυμαγδό της συναίνεσης. Αν αποδεχτούμε την εφαρμογή πολιτικών που έχουν οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια - στο παρελθόν σε άλλες χώρες - σε αδιέξοδα και σε διαρκή εξαθλίωση. Αν συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε στα κελεύσματα της αστικής νομιμότητας μιας και «δεν υπάρχει νόμος εκτός από το νόμο της δημοκρατίας». Αν συνεχίσουμε να παραμένουμε απαθείς, σιωπηροί και αμέτοχοι ενσωματώνοντας τον φόβο των εκμεταλλευτών ως κομμάτι ή/και παράγωγο της δικής μας αμηχανίας. Αν δεν αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στη θέση των πληττόμενων, στη τάξη των καταπιεσμένων, που αρνούνται το «κοινό εθνικό συμφέρον» με τους κεφαλαιοκράτες.

Όταν είχε τεθεί παλαιότερα το ζήτημα της τυραννίας η επιλογή ήταν: «ή οι αλυσίδες ή τα όπλα του ΕΑΜ». Το τι θα επιλέξουμε στη παρούσα φάση είναι άγνωστο. Ωστόσο ας αναγνωρίσουμε ότι έχουμε πόλεμο όπου το Δίκιο το έχουν οι αγωνιζόμενοι.
Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Cogito Ergo Sum


Μοιράστηκε σε γειτονιές της Αθήνας παραμονές της Πρωτομαγιάς.

Συγκεντρώσεις

...